Μίλα μου για μαρέγκες, μίλα μου.

Θυμάμαι ότι δάγκωνα έναν μπεζέ κι έπαιζα με κάθε μπουκιά στον ουρανίσκο μέχρι να διαλυθεί ο αφρός. Αφράτοι ήταν. Αφράτοι και αδιανόητα ζαχαρένιοι. Και διαλυόντουσαν. Με το ένα χέρι δάγκωνα και με το άλλο έκανα την παλάμη μου «πιατάκι» μην τυχόν και λερωθώ.

(περισσότερα…)

Continue Reading

End of content

No more pages to load