Σε έχω δει πώς κατηγορείς τους νέους, γράφει ο Παύλος

Σε έχω δει πώς κατηγορείς τους νέους, γράφει ο Παύλος

Λαέ του metomati,

Πριν από λίγες ημέρες, ενώ καθόμουν σε ένα σχεδόν άδειο λεωφορείο και άκουγα την μουσικούλα μου με τα ακουστικά μου , ένιωσα κάποιον να μου χτυπάει την πλάτη. Γύρισα να κοιτάξω ποιος ήταν και είδα έναν ασπρομάλλη κύριο με μία τραγιάσκα. Εκείνη την ώρα, συνειρμικά και ίσως με μία κάποια προκατάληψη, μου ήρθε το ποίημα του Καβάφη που λέγεται Ένας γέρος”. Δυστυχώς, ο ποιητής δεν άργησε και πολύ να επιβεβαιωθεί:

-Πως είναι έτσι τα μαλλιά σου; Στην εποχή μου τρώγαμε ξύλο και μόνο αν σκεφτόμασταν κάτι τέτοιο!

Ή όπως έλεγε και το ποίημα “κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.”

Εν τω μεταξύ δεν έχουν και κάτι το εντυπωσιακά ανατρεπτικό ή πρωτόγνωρο ή οτιδήποτε άλλο τα μαλλιά που να ενοχλεί. Είναι απλά κουρεμένα τα πλαϊνά και τα πάνω πιασμένα σε μία μικρή κοτσίδα

Δεν ξέρω τι ήταν πιο ενοχλητικό. Αυτό το “στην εποχή μου”; Πως ένας άσχετος κύριος έκρινε λογικό να ασχοληθεί με τα μαλλιά μου; Πως ενώ καθόμουν ήσυχος και χωρίς καμία όρεξη επικοινωνίας με τον έξω κόσμο εκείνος ήθελε να μου ανοίξει κουβέντα;

Σκέφτηκα και εγώ, λοιπόν, σαν μικρό και άμαθο παιδάκι, να χρησιμοποιήσω τις τεχνικές αποφυγής συζήτησης που προτείνει το Savoir Vivre, το οποίο και κοντεύω να μάθω απέξω προσπαθώντας να με σώζω από τέτοιες καταστάσεις. Μετά από περίπου 3 λεπτά αποφάσισα πως δεν μου έμεινε παρά να ρίξω στο παιχνίδι το βαρύ όπλο. Για την ακρίβεια τον Κικέρωνα. Του είπα απλά: O tempora! O mores! Ευτυχώς, αυτός ο κύριος, ήξερε το ρητό και με άφησε ήσυχο, αφού μάλιστα μου είπε και μπράβο!

Το πρόβλημα είναι πως όσες άλλες φορές μου έχει τύχει κανείς δεν σταμάτησε όσο κι αν προσπάθησα ευγενικά να του εξηγήσω πως δεν πετάω κοκτέιλ (όπως είναι ο σωστός όρος αφου δεν υπάρχει εκρηκτικός μηχανισμός) μολότοφ σε αστυνομικούς. Βλέπετε εκτός από τα μαλλιά μου έχω και μια μπλούζα με τον Τσε, ένα βραχιόλι που είναι απλό σχοινάκι και ακούω μουσική (προφανώς όχι δυνατά αλλά με ακουστικά).

To πιο εκνευριστικό στην όλη υπόθεση είναι αυτές οι γενικεύσεις που κάνουν:

“Αμάν όλοι οι νέοι κολλημένοι στα κινητά να παίζετε παιχνίδια”

“Ε ρε ένας Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται”

“Να γιατί πάμε κατά διαόλου. Όλοι που είστε έτσι θα ψηφίζετε σε λίγο”

Αλλά ένα είναι το κορυφαίο:

“Από όταν βγήκε ο άλλος και κατάργησε τον Νόμο 4000* όλοι οι νέοι είστε για ξύλο”.

Για να είμαι, βέβαια, ειλικρινής αυτό το έχω ακούσει μόνο μία φορά σε αντίθεση με τα προηγούμενα.

Το θέμα είναι ένα, βέβαια. Πως πέρα από το πόσο ενοχλητικό είναι δεν έχει και κανένα μα κανένα αποτέλεσμα. Αντιθέτως, ίσως πεισμώνουμε και ακόμα περισσότερο. Σέβομαι τους μεγάλους ανθρώπους και μου αρέσουν οι συζητήσεις μαζί τους γιατί έχουν ζήσει την ιστορική περίοδο που βρίσκω πιο ενδιαφέρουσα πλέον, όμως έχω και όρια και υπομονή, όπως και ο καθένας από εμάς.

Ας επαναλάβω την προσφώνηση σαν κλασική περίπτωση βλάβης αρχαίου ρήτορα και ας περάσω το μήνυμα για σήμερα:

Λαέ του metomati,

Αν είστε μέχρι 20, νιάτα της Ελλάδας, δείξτε απλά ψυχραιμία! Αν είστε από 20-80 φροντίστε μεγαλώνοντας να απομακρύνετε αυτές τις σκέψεις ή έστω να τις κρατάτε για τον εαυτό σας, αν τις κάνετε. Τώρα αν υπάρχουν αναγνώστες και μεγαλύτερης ηλικίας, καταρχάς τιμή μου, δεύτερον συγγνώμη αν σας προσέβαλα και τρίτον φροντίστε να μην το κάνετε. Μία συμβουλή με όμορφο τρόπο είναι πολύ καλύτερη και γεννά και σεβασμό!

*Το Νομοθετικό Διάταγμα 4000/1959, γνωστό ευρέως ως Νόμος 4000, ήταν το διάταγμα που καθόριζε την αντιμετώπιση των νεαρών που ήταν γνωστοί ως τεντιμπόις.

Paul Zagorakis

Ο Παύλος είναι μαθητής του Λυκείου Αναβρύτων, θέλει να γίνει πρωθυπουργός αφού πρώτα γίνει ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας και πιλότος. Βλέπει βίντεο στο youtube και παίζει football manager.

Αφήστε μια απάντηση