Σε έχω δει πως μας γράφεις βιβλία

Σε έχω δει πως μας γράφεις βιβλία

Λαέ του metomati,

Οι Πανελλήνιες είναι ένα ιδανικό παράδειγμα -μεταφορικής- εφαρμογής του Φαινομένου Ντόπλερ, όσο πιο πολύ πλησιάζουν τόσο πιο δυνατά τις ακούς. Αυτό έπαθα κι εγώ για αυτό και ψιλοχάθηκα. Τώρα, όμως αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης.

Ο Σαλβαδόρ Νταλί -νομίζω οι συστάσεις είναι περιττές- ανέφερε κάποτε: «Αυτή η μεγαλειώδης τραγωδία που ονομάζουμε μοντέρνα τέχνη…». Πάντοτε συμφωνούσα με αυτό, όμως, υπό τον φόβο ενός ιντερνετικού όχλου με πυρσούς και τσουγκράνες ποτέ δεν το δήλωσα ευθέως. Συνέβη όμως κάτι εξοργιστικό…

Ως η χρονιά πειραματόζωο, είμαστε οι πρώτοι μαθητές που θα γράψουμε μαζί με Έκθεση και Λογοτεχνία. Για να μας δείξουν, λοιπόν, πως ήρθε η ώρα της αλλαγής μας μοίρασαν ένα καινούργιο βιβλίο με διάφορα λογοτεχνικά κείμενα.

Όλα θα μπορούσαν να έχουν πάει καλά αν δεν επενέβαινε η εμμονή των γραφόντων να μας αποδείξουν πώς βρισκόμαστε σε μία νέα εποχή και έχουμε αποτινάξει τα κολλήματα του παρελθόντος. Πασχίζοντας, λοιπόν, να δείξουν το πόσο συμβαδίζουν με την εποχή μας τοποθέτησαν στο ίδιο κεφάλαιο -με μόλις τρεις σελίδες διαφορά- ένα από τα σημαντικότερα ποιήματα της ελληνικής και της παγκόσμιας, ίσως, λογοτεχνίας και ένα πεζό/ποίημα ούτε εκείνη που το έγραψε δεν ξέρει με τον υπέροχο τίτλο «Μπάμιες». Το χειρότερο είναι ότι το ποίημα μιλάει όντως για μπάμιες…

Δίπλα, λοιπόν, σε στίχους του Καβάφη κείτεται αυτή η φράση:

Μπά­μι­ες ὅ­πως ἡ γλί­τσα τῆς στορ­γῆς ποὺ γιὰ νὰ σοῦ δο­θεῖ, πρέ­πει νὰ κα­τα­πι­εῖς ὅ­λο τὸ σά­λιο τῆς ὑ­πο­τα­γῆς

μπάμιες
Μπάμιες. Πριν το μαγείρεμα.

Και δυστυχώς δεν περιορίστηκαν σε αυτό. Προς το τέλος του βιβλίου, στην ίδια σελίδα με ένα ποίημα του Αναγνωστάκη και με τον Μικρόκοσμο του Χικμέτ υπάρχει αυτό το απόσπασμα, από ένα ποίημα με τίτλο “Ελεγεία για τα κορίτσια των κομμωτηρίων”:

Ω! Τα καημένα τα κορίτσια των κομμωτηρίων·

Γενικά σε διάφορα σημεία θα παραθέτω διάφορα αποσπάσματα από αυτά τα διαμάντια.

Πείτε με παρωχημένο, πείτε με υπερβολικό αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι τέτοια “καλλιτεχνήματα” μπορεί να βρεθούν σε σχολικό βιβλίο ή γενικότερα σε οποιοδήποτε βιβλίο. Φαίνεται, λοιπόν, ιδανικό για ένα σχολικό βιβλίο το οποίο μόλις κυκλοφόρησε και προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του εις βάρος των προηγούμενων.

Λαδερές με φρέσκια ντομάτα, κόκκινη όπως η αιματοχυσία γύρω απ’ το στρωμένο τραπέζι.

Το πρώτο κείμενο είναι, φυσικά, γραμμένο τον 21ο αιώνα μιλάει για την καταπίεση μέσα στην οικογένεια και για το πώς κρύβουν, τα μέλη της, τα αισθήματά τους. Φαντάζομαι πως η συγγραφική ομάδα θα σκέφτηκε: Μιλάμε στους εφήβους για καταπίεση, θα το λατρέψουν. Μόνο που είχαν άδικο και μάλιστα μεγάλο…

 Μετά από κάθε κούρεμα μαζεύουνε τις τρίχες απ’ το πάτωμα. Τις τρίχες που εξάγνισαν πιο πριν με τα λεπτά τους δάκτυλα.

Τώρα, όσον αφορά στο δεύτερο μεγαλούργημα πραγματικά δεν βρίσκω την παραμικρή λογική. Μόνο αν ο συγγραφέας έχει μέσον στο Υπουργείο και θέλησε να προωθήσει το έργο του.

Το θέμα είναι ένα και είναι συγκεκριμένο. Η Ελληνική Γραμματεία έχει κάποιους σπουδαίους και παγκοσμίως αναγνωρισμένους ποιητές, όπως τον Καβάφη, τον Ελύτη (άσχετα αν δεν αρέσει σε εμένα προσωπικά), τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Παλαμά, τον Βάρναλη, τον Καρυωτάκη και άλλους πολλούς. Αντί, λοιπόν, να κοιτάξουμε να έρθουμε σε επαφή με αυτούς μπαίνουμε στην διαδικασία να μελετάμε ποιήματα κάποιον ποιητών που -τουλάχιστον προς το παρόν- δεν έχουν επιδείξει ανάλογο έργο. Είναι κρίμα να συμβαίνει αυτό.

Δεν έχει να κάνει με κάποιον ελιτισμό, αλλά είναι σαν να προσπαθείς να μελετήσεις πειράματα όπως η γάτα του Σρέντινγκερ* χωρίς να έχεις αντιληφθεί καν την δομή του ατόμου.

η γάτα του  Schrödinger
η γάτα του Schrödinger

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλω να περάσω κλείνοντας. Ας το εκλάβουμε απλώς ως μία παρατήρηση και αν αυτό φτάσει στον υπεύθυνο ας μας εξηγήσει γιατί το έκανε αυτό! Πάντως φαίνεται πως η εκπαίδευση μας «δὲν ὡ­ρι­μά­ζει μὰ σα­πί­ζει σὲ μα­λα­κὴ γλοι­ώ­δη αὐ­το­λύ­πη­ση» όπως λέει και το ποίημα για τις μπάμιες.

γάτα του Σρέντινγκερ είναι ένα νοητικό πείραμα, που χαρακτηρίζεται και ως παράδοξο, επινοήθηκε από τον Αυστριακό φυσικό Έρβιν Σρέντινγκερ (Erwin Schrödinger) το 1935. Αναπαριστά αυτό που είδε ως το πρόβλημα στην ερμηνεία της Κοπεγχάγης για την κβαντομηχανική στην εφαρμογή της σε καθημερινά αντικείμενα. Το σενάριο παρουσιάζει μια γάτα, η οποία μπορεί να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, με την κατάστασή της να συνδέεται με προηγούμενο τυχαίο γεγονός. Το νοητικό πείραμα συναντάται συνήθως σε θεωρητικές συζητήσεις για τις ερμηνείες της κβαντομηχανικής.

Αφήστε μια απάντηση