Πίσω στο χρόνο, πίσω στην παράδοση – Λουκούμι από Πετιμέζι, γράφει η Γιάννα

Πίσω στην παράδοση με βήμα ταχύ γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε «τη μπάλα». Πίσω στο χρόνο, σε εποχές που η φτώχεια δεν άφηνε περιθώριο για περίτεχνες μαγειρικές και το πετιμέζι ήταν το μοναδικό γλύκισμα για την οικογένεια.

Η Γεύση της Άνοιξης: Zελεδάκια από πετιμέζι και ανθόνερο με βρώσιμα άνθη -Χωρίς Ζάχαρη, γράφει η Γιάννα

Τι συμβαίνει όταν συνδυάσεις μικρά, χρωματιστά θαύματα από αυτά που χαρίσει απλόχερα την άνοιξη η φύση, με ένα ή και δύο παραδοσιακά υλικά; Συνθέτεις ένα γευστικό πίνακα, σαν ζωγραφική και δημιουργείς τη ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΆΝΟΙΞΗΣ.

Οι πέτουλες της Μεσσηνίας με μυτζήθρα, ελαιόλαδο και βότανα, γράφει η Γιάννα

Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο ελαιόλαδο. Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι μυρτιάς, με κονφιτούρα λεμόνι, με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;

Οσομπούκο με πετιμέζι, λευκό κρασί και πάπρικα, γράφει η Έφη.

Οσομπούκο. Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια κρέατος. Κότσι. Το κρέας; ποντίκι. Γιατί το προτιμώ; Όσο αστείο και να σου φανεί, εκτός του ότι μου αρέσει πολύ γευστικά, μπορείς να έχεις ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αισθητικό αποτέλεσμα στο πιάτο. Ναι! Για μένα παίζει σημαντικό ρόλο η αισθητική. Να μου αρέσει αυτό που τρώω και στο μάτι. Αυτός βέβαια δεν είναι ο απόλυτα παραδοσιακός τρόπος μαγειρέματος αλλά μοιάζει. Οι δικές μου νότες πάντα υπάρχουν σε κάθε μου φαγητό.
Έτσι. Για να δηλώνουν την παρουσία μου. Για να νιώθω κάθε φορά το παιχνίδισμα μαζί του!!!