Κιάρι στην Κορώνη σημαίνει ξάστερο, διαυγές, καθαρό – To Kiari του Γιάννη Διονυσόπουλου, γράφει η Γιάννα

Η λέξη Κιάρι προέρχεται από τη λατινική λέξη «clarus» και την μετεξέλιξή της στην ιταλική chiaro που με τα χρόνια απλοποιήθηκε και η ντοπιολαλιά την διατήρησε στο χρόνο ως κιάρο ή κιάρι χαρακτηρίζοντας έτσι την καθαρή θάλασσα, το καθαρό ελαιόλαδο που παράγουν οι ελιές στους ελαιώνες που χρωματίζουν την Κορώνη και τις γύρω περιοχές του νομού Μεσσηνίας.

Πέστο Κορωνέζε – με Μάραθο, Μυζήθρα και Αραχίδες, γράφει ο Γιάννης Διονυσόπουλος

Υπ’ ατμόν για την προετοιμασία της σαιζόν. Αλεπάλληλα τηλεφωνήματα με συνεργάτες ανά την Ελλάδα. Ένας από αυτούς από τη Σύρο. Πάστα μάραθου, σε βαζάκι.

15 Μαρτίου 1825 – 193η Επέτειο για τη Μάχη της Σχοινόλακας, γράφει η Γιάννα

Σε πολλές ομιλίες μας στην Επέτειο που γίνεται κάθε χρόνο, στο Εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων τονίζεται  ότι η Μάχη της Σχοινόλακας, που οι πρωταγωνιστές ήσαν μόνο Έλληνες, θα ήταν ανώτερη από κάθε άλλη στην περιοχή, εάν δεν είχε γίνει η Ναυμαχία του Ναυαρίνου, που πολέμησαν ξένοι.

Οι όμορφες Ίριδες της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα

Με το έντονο χρώμα τους και την εντυπωσιακή παρουσία τους στολίζουν τα αμμωδή σημεία, δεξιά και αριστερά του δρόμου που οδηγεί στο Ντιβάρι της Γιάλοβας, στη Μεσσηνία.

Οι πέτουλες της Μεσσηνίας με μυτζήθρα, ελαιόλαδο και βότανα, γράφει η Γιάννα

Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο ελαιόλαδο. Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι μυρτιάς, με κονφιτούρα λεμόνι, με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;

Πύλος – Η Ωραία Κοιμωμένη, ξύπνησε!, γράφει η Γιάννα.

Όταν ήμουν μικρό παιδάκι ο πατέρας μου, ο τοπικιστής,  με είχε μάθει εκτός από το όνομά μου να λέω και τον τόπο καταγωγής μου. -«Πως σε λένε; Γιάννα!» – «Από που είσαι; – Από την Καλαμάτα!». Πόσοι γνώριζαν την Πύλο παλαιότερα; Ελάχιστοι. Γι΄αυτό η εύκολη απάντηση ήταν «από την Καλαμάτα», την πρωτεύουσα του νομού Μεσσηνίας που όλοι γνώριζαν.

Λουκάνικο Φιλιατρών καπνισμένο σε ξύλα ελιάς με πατάτες στο φούρνο, γράφει η Γιάννα.

Από τη στιγμή που διάβασα τις πληροφορίες της συσκευασίας κατάλαβα ότι κάτι νόστιμο βρίσκεται στο περιεχόμενο. «ΔΙΠΛΕΤΟ. Λουκάνικο Φιλιατρών με χοιρινό, μοσχάρι, κρασί Cabernet Sauvignon, φυσικά μπαχαρικά, γραβιέρα Αμφιλοχίας, καπνιστό σε ξύλα ελιάς». Αυτό δεν είναι περιγραφή, είναι ποίηση για τους κοιλιόδουλους σαν εμένα.

Ερωδιοί και Φλαμίνγκο στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι αποτελεί έναν εξαιρετικά σημαντικό υδροβιότοπο για τη χώρα μας. Τέλη Νοεμβρίου επισκεφθήκαμε την περιοχή και αντικρίσαμε μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες που χαρίζει απλόχερα η φύση όταν έχει κέφια. Ή μάλλον όταν είναι η εποχή να κάνουν μία στάση για να ξεχειμωνιάσουν στη λιμνοθάλασσα, οι ιπτάμενοι μετανάστες.

Για μια σταγόνα «υγρό χρυσό» – Από την ελιά στο ελαιόλαδο, γράφει η Γιάννα.

Αν ήξερες με πόσο κόπο βγαίνει το ελαιόλαδο, δε θα άφηνες να χαραμιστεί ούτε μία του σταγόνα.

Τουρσί με Σπαράγγια της Θάλασσας και ξερή μυτζήθρα, γράφει η Γιάννα.

Την πρώτη φορά που τα συνάντησα σε ένα πιάτο ενθουσιάστηκα από τη γεύση τους, την ισορροπημένη αλμύρα τους, τη δροσιά του φρέσκου χορταρικού και την τραγανή υφή τους. Ρώτησα με ποιο τρόπο είναι μαγειρεμένα και η απάντηση ήταν: «Έτσι είναι από τη φύση τους». Και μετά ακολούθησε η επόμενη ερώτηση: «Που τα βρίσκουμε;» για να λάβω την αποστομωτική απάντηση: «Στο χωριό σου!».