Τα βωλακίτικα καλάθια, γράφει η Έφη.

Χτισμένος σ’ένα μικρό οροπέδιο, περιτρυγιρισμένο με γρανιτένιους βράχους, ο Βώλακας της Τήνου που θεωρείται ένα από τα πιο ιδιαίτερα χωριά, είναι που κρατά ακόμη ζωντανή την τέχνη της καλαθοπλεκτικής.

Το καράβι της Αρετής.

Κ.. Όπως «καράβι»…
Ερωτική σχέση φύσης και ανθρώπου…
Γαλήνη τρικυμία χρώμα φουρτούνα αντανάκλαση… αλμύρα και αεράκι φρέσκο.
Άδειο, κούφιο παρασύρεται αφήνεται στη δύναμη του νερού…
Άλλοτε γέμιζει το ατελείωτο μπλε και φωτίζει τα μονοπάτια του μυαλού μας με γεύσεις ομορφιές εμπνεύσεις ιστορίες…
Χωρίς αυτό το «κ»..
Τίποτα δε θα ήταν το ίδιο.
Ένα ναυάγιο χωρίς επιζήσαντες.

Κείμενο, Φωτογραφία: Αρετή ExMartirio

Μια περιπέτεια της Νεφέλης

Στις διακοπές του καλοκαιριού πήγαμε στην θάλασσα με μία βαρκούλα, έτσι για βόλτα. είχαμε πάρει μαζί μας τα απαραίτητα, όπως, νερό, φαγητό, σωσίβια. Περνούσαμε πολύ ωραία, γελάγαμε, συζητούσαμε, άλλες φορές δεν κάναμε τίποτα παρά μόνο να κοιτάμε τον ουρανό.

Μας πήρε ο ύπνος…

Ξαφνικά ακούω έναν περίεργο θόρυβο και ξύπνησα, δεν είδα τίποτα όμως. Βαρέθηκα, οπότε αποφάσισα να κάνω μια βουτιά. Η θάλασσα ήταν ζεστή. Προσπάθησα να ανεβώ στην βάρκα αλλά κάτι με τσιμπούσε, δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Νόμιζα πως ήταν από αυτά τα μικρά ψαράκια. Δεν έδωσα σημασία. Προσπάθησα να ανεβώ στην βάρκα και τα κατάφερα. Τυλίχτηκα με την πετσέτα γιατί είχε αρχίσει να κάνει κρύο.

Άκουσα πάλι αυτόν το θόρυβο, φοβήθηκα οπότε τους ξύπνησα. Εμφανίστηκε ένας καρχαρίας και άρχισα να τσιρίζω. Φορέσαμε κατευθείαν τα σωσίβια μας και βγήκαμε από την βάρκα. Ξεκινήσαμε να κολυμπάμε προς την ακτή, μήπως και γλιτώσουμε… Τα καταφέραμε…

Ήταν το πιο τρομαχτικό πράγμα που μου έχει συμβεί…

Έκθεση με θέμα » Μια περιπέτεια που μου έμεινε αξέχαστη» Ν.Φ.