Το Σκιάχτρο. Ένα χειροποίημα στη Μαραθόπολη της Μεσσηνίας.

Εδώ και λίγες μέρες άνοιξε τις πόρτες του για επισκέψεις το κτήμα που φιλοξενεί το “Σκιάχτρο”. Πρόκειται για ένα εργαστήρι χειροποίητων κατασκευών στη Μαραθόπολη στη Δυτική Μεσσηνία.

Όταν η φύση σου δίνει κάππαρη απλόχερα φτιάξε τουρσί.

Μια φορά στην Τήνο είχα στήσει αυτί δίπλα σε κάτι ντόπιους που έλεγαν ότι πάνε να μαζέψουν κάππαρη από ένα μέρος που δεν κατάλαβα πώς το είπαν. Μπήκα στον πειρασμό να τους ρωτήσω και μου απάντησαν: «Α! Αυτά είναι τα μυστικά του νησιού. Άμα το λέμε στον καθένα δεν θα μείνει τίποτα για μας«. Είχαν τα δίκια τους.

Ανακαλύψτε την Κορώνη μέσα από εικόνες χωρίς λόγια, μόνο με τα μάτια…

Δύο ημέρες στα πλαίσια του 5ου Φεστιβάλ Μεσογειακής Διατροφής έζησα τις ομορφιές της Κορώνης. Οι ζωγραφιές στους τοίχους, τα κρυμμένα καλντερίμια, το κάστρο με τη μεγάλη ιστορία, το γραφικό μοναστήρι, η θάλασσα και ο ουρανός ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές σε κάθε μας βήμα. Χωρίς άλλα λόγια, μόνο με εικόνες ελάτε μαζί μου να τη γνωρίσουμε.

Πόσες αποχρώσεις του μπλε ξοδεύουν με το μάτι οι Έλληνες; – γράφει η Γιάννα

Η αλήθεια είναι ότι ο πρώτος που αναρωτήθηκε για το πόσο μπλε ξοδεύει ο Θεός ήταν ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Η επίσης μεγάλη αλήθεια είναι ότι η ελληνική γλώσσα περιέχει περισσότερους από έναν όρους για να περιγράψει το μπλε χρώμα. Πριν λίγες ημέρες όμως διάβασα μία έρευνα που αλλάζει τα δεδομένα και βρέθηκα να αναρωτιέμαι: Άραγε πόσο μπλε ξοδεύουν οι Έλληνες;

Πύλος – Η Ωραία Κοιμωμένη, ξύπνησε!, γράφει η Γιάννα.

Όταν ήμουν μικρό παιδάκι ο πατέρας μου, ο τοπικιστής,  με είχε μάθει εκτός από το όνομά μου να λέω και τον τόπο καταγωγής μου. -«Πως σε λένε; Γιάννα!» – «Από που είσαι; – Από την Καλαμάτα!». Πόσοι γνώριζαν την Πύλο παλαιότερα; Ελάχιστοι. Γι΄αυτό η εύκολη απάντηση ήταν «από την Καλαμάτα», την πρωτεύουσα του νομού Μεσσηνίας που όλοι γνώριζαν.

Τουρσί με Σπαράγγια της Θάλασσας και ξερή μυτζήθρα, γράφει η Γιάννα.

Την πρώτη φορά που τα συνάντησα σε ένα πιάτο ενθουσιάστηκα από τη γεύση τους, την ισορροπημένη αλμύρα τους, τη δροσιά του φρέσκου χορταρικού και την τραγανή υφή τους. Ρώτησα με ποιο τρόπο είναι μαγειρεμένα και η απάντηση ήταν: «Έτσι είναι από τη φύση τους». Και μετά ακολούθησε η επόμενη ερώτηση: «Που τα βρίσκουμε;» για να λάβω την αποστομωτική απάντηση: «Στο χωριό σου!».

Σαλικόρνια ή Σπαράγγια της (λιμνο)θάλασσας στη Γιάλοβα, γράφει η Γιάννα.

Τέλη Νοέμβρη 2017, πρωινή βόλτα στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, στο Ναυαρίνο της Πύλου, στη Μεσσηνία. Έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης, το χωριό μου. Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι (όπως το αποκαλούμε οι ντόπιοι), βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα από την Πύλο, και μαζί με τον όρμο της Βοϊδοκοιλιάς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή μεγάλου φυσικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Όλη η περιοχή, μαζί με τον όρμο του Ναυαρίνου και τη νήσο Σφακτηρία, εντάσσεται στο δίκτυο Natura 2000 και έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας και ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας. 

Η περιπέτεια ενός αυγοτάραχου, γράφει η Γιάννα.

– Εχω ένα αυγοτάραχο, τι να το κάνω;
– Να μου το στείλεις.
Από το τηλεφώνημα δεν είχα καταλάβει ότι το αυγοτάραχο ήταν φρέσκο σαν το ψάρι. Μέχρι που έφτασε η στιγμή να συναντηθούμε και να γνωριστούμε λίγο καλύτερα ή μάλλον να γεμίσει το πρόγραμμα όλης της εβδομάδας.

Μια περιπέτεια της Νεφέλης

Στις διακοπές του καλοκαιριού πήγαμε στην θάλασσα με μία βαρκούλα, έτσι για βόλτα. είχαμε πάρει μαζί μας τα απαραίτητα, όπως, νερό, φαγητό, σωσίβια. Περνούσαμε πολύ ωραία, γελάγαμε, συζητούσαμε, άλλες φορές δεν κάναμε τίποτα παρά μόνο να κοιτάμε τον ουρανό.

Μας πήρε ο ύπνος…

Ξαφνικά ακούω έναν περίεργο θόρυβο και ξύπνησα, δεν είδα τίποτα όμως. Βαρέθηκα, οπότε αποφάσισα να κάνω μια βουτιά. Η θάλασσα ήταν ζεστή. Προσπάθησα να ανεβώ στην βάρκα αλλά κάτι με τσιμπούσε, δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Νόμιζα πως ήταν από αυτά τα μικρά ψαράκια. Δεν έδωσα σημασία. Προσπάθησα να ανεβώ στην βάρκα και τα κατάφερα. Τυλίχτηκα με την πετσέτα γιατί είχε αρχίσει να κάνει κρύο.

Άκουσα πάλι αυτόν το θόρυβο, φοβήθηκα οπότε τους ξύπνησα. Εμφανίστηκε ένας καρχαρίας και άρχισα να τσιρίζω. Φορέσαμε κατευθείαν τα σωσίβια μας και βγήκαμε από την βάρκα. Ξεκινήσαμε να κολυμπάμε προς την ακτή, μήπως και γλιτώσουμε… Τα καταφέραμε…

Ήταν το πιο τρομαχτικό πράγμα που μου έχει συμβεί…

Έκθεση με θέμα » Μια περιπέτεια που μου έμεινε αξέχαστη» Ν.Φ.

Το άχρηστο ποτήρι του καφέ, γράφει η Γιάννα

Ξύπνησε κεφάτος, ετοίμασε τα παιδάκια του και κατευθύνθηκε προς την παραλία. Προμηθεύτηκε το παγωμένο καφεδάκι, έστρωσε την πετσέτα στην άμμο και χάρηκε τη θάλασσα. Αφού προειδοποίησε τα παιδάκια ότι θα χτυπήσουν στο βράχο, έκανε μια γενναία βουτιά στα γαλανά νερά, βγήκε, στέγνωσε, στέγνωσε και τα παιδάκια του.
Τίναξαν με τάξη τα ρούχα και τα πόδια τους να φύγει η άμμος μη τυχόν και λερώνουν το αυτοκίνητο και έφυγαν κατάκοποι οικογενειακως.
– Κύριε ξεχάσατε το ποτηράκι, του είπα.
– Δεν πειράζει, μου απάντησε.
Δ Ε Ν Π Ε Ι Ρ Α Ζ Ε Ι;;;