Και επικίνδυνο και ταγκό!, γράφει ο Γιάννης Καρβέλας

Ένα θέμα στο οποίο ήθελα να αναφερθώ εδώ και καιρό είναι το χύμα ελαιόλαδο στο τραπέζι του εστιατορίου. Τα γνωστά μας στην Ελλάδα ανοιχτά μπουκαλάκια λαδόξυδου. Πλέον, ενόψει της ερχόμενης τουριστικής σαιζόν καθίσταται και επίκαιρο.

Γευσιγνωσία Ελληνικών Ποικιλιών εξαιρετικών παρθένων ελαιολάδων και γευστικά παντρέματα με παραδοσιακές συνταγές της Μεσσηνίας

Μια ιδιαίτερη γευσιγνωσία διοργανώθηκε στα πλαίσια του 5ου Φεστιβάλ Μεσογειακής Διατροφής, στην Κορώνη της Μεσσηνίας. Ιδιαίτερη όχι μόνο γιατί δοκιμάστηκαν ποικιλίες από όλη την Ελλάδα αλλά και γιατί έγιναν γευστικά παντρέματα με παραδοσιακές, Μεσσηνιακές γεύσεις. Η ροβίτσα, ο χυλός από κουκλάλευρο και η πατατοσαλάτα με παστό και πορτοκάλι συνδυάστηκαν με εξαιρετικά παρθένα ελαιόλαδα και πέρασαν από γευστικό τεστ.

Γευσιγνωσία Ελαιολάδων στο Δημοτικό Σχολείο Εξωμβούργου στα Λουτρά της Τήνου, γράφει η Γιάννα

Η λέξη «παιδεία» σημαίνει «διδάσκω» και αναφέρεται κυρίως στη νοητική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης. Η διδασκαλία περιλαμβάνει ιστορία και πολιτισμό, αρχαία και νέα ελληνικά, μαθηματικά και φυσική, θρησκευτική και πολιτική αγωγή, αθλητισμό και διατροφή. Ναι, η διατροφή αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης των μαθητών ακόμη και από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου.

Κιάρι στην Κορώνη σημαίνει ξάστερο, διαυγές, καθαρό – To Kiari του Γιάννη Διονυσόπουλου, γράφει η Γιάννα

Η λέξη Κιάρι προέρχεται από τη λατινική λέξη «clarus» και την μετεξέλιξή της στην ιταλική chiaro που με τα χρόνια απλοποιήθηκε και η ντοπιολαλιά την διατήρησε στο χρόνο ως κιάρο ή κιάρι χαρακτηρίζοντας έτσι την καθαρή θάλασσα, το καθαρό ελαιόλαδο που παράγουν οι ελιές στους ελαιώνες που χρωματίζουν την Κορώνη και τις γύρω περιοχές του νομού Μεσσηνίας.

Οι πέτουλες της Μεσσηνίας με μυτζήθρα, ελαιόλαδο και βότανα, γράφει η Γιάννα

Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο ελαιόλαδο. Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι μυρτιάς, με κονφιτούρα λεμόνι, με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;

Για μια σταγόνα «υγρό χρυσό» – Από την ελιά στο ελαιόλαδο, γράφει η Γιάννα.

Αν ήξερες με πόσο κόπο βγαίνει το ελαιόλαδο, δε θα άφηνες να χαραμιστεί ούτε μία του σταγόνα.

Ζελέ Sauvignon Blanc με πατρινές ελιές και τσίλι σε βαζάκι, γράφει η Γιάννα

Αν σου αρέσει να πειράζεις τα υλικά ή να μαγειρεύεις με κρασιά αυτή η συνταγή θα σε ενθουσιάζει. Πρώτα εσένα και αμέσως μετά τους καλεσμένους σου. Αν θέλεις να κάνεις το τραπέζι σε αγαπημένους φίλους σου και τα πρώτα πιάτα περιέχουν θαλασσινά σου έχω έτοιμη λύση για να κερδίσεις τις εντυπώσεις.

Γλυκό κουταλιού ελιά Καλαμών με λεμόνι κονφί, γράφει η Γιάννα.

Ένα σύγχρονο γλυκό κουταλιού, εύκολο στο μαγείρεμα και ευχάριστο κέρασμα στους καλεσμένους.  Συνοδεύει επίσης ευχάριστα ποικιλίες τυριών, φρουτοσαλάτες ή λευκές κρέμες και γιαούρτι.

Ελιά Χαλκιδικής σε σιρόπι Μαλαγουζιάς, γράφει η Γιάννα.

Υπάρχει μια λεπτή κλωστή που χωρίζει την παράδοση από τους νεοτερισμούς. Ειδικά στα γλυκά κουταλιού.

Παραδοσιακό γλυκό κουταλιού ονομάζεται οτιδήποτε προέρχεται από τις παλαιότερες γενιές, κυρίως τις νοικοκυρές στην προσπάθειά τους να συντηρήσουν φρούτα για το χειμώνα, να αξιοποίησουν στο 100% τα αγαθά του νοικοκυριού τους ή απλώς να έχουν αποθηκευμένα κεράσματα για τον ξαφνικό επισκέπτη.