Οι όμορφες Ίριδες της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα

Με το έντονο χρώμα τους και την εντυπωσιακή παρουσία τους στολίζουν τα αμμωδή σημεία, δεξιά και αριστερά του δρόμου που οδηγεί στο Ντιβάρι της Γιάλοβας, στη Μεσσηνία.

Οι Ασφόδελοι της Λιμνοθάλασσας στη Γιάλοβα, γράφει η Γιάννα

Στέκονται καμαρωτοί και ήσυχοι στην άκρη του δρόμου, μπροστά από τις μυρτιές, τα ατίθασα βάτα και τις χειμωνιάτικες ίριδες. Θαρρούν πως θα περάσουν απαρατήρητοι μέσα στις γκρι, άσπρες αποχρώσεις τους αλλά η περίτεχνη κατασκευή τους με τις ροζέ – λιλά γραμμώσεις και τους φωτεινούς πορτοκαλί στήμονες σου τραβάει την προσοχή.
Λέγονται ασφόδελοι και οι ρίζες τους έρχονται από την Αρχαία Ελλάδα.

Μάκινα – η ξύλινη μηχανή της σταφίδας με τη μεγάλη ιστορία, γράφει η Γιάννα.

 Ο παππούς μου έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του καλλιεργώντας μαύρες σταφίδες. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αντικατέστησε κάποια από τα αμπέλια που έβγαζαν «μαύρο χρυσό» με ελιές για να έχουμε εμείς σήμερα «υγρό χρυσό«. Όμως με την καλλιέργεια της μαύρης σταφίδας κατάφερε να ζήσει μαζί με τη γιαγιά την πολύτεκνη οικογένειά του.

Ερωδιοί και Φλαμίνγκο στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι αποτελεί έναν εξαιρετικά σημαντικό υδροβιότοπο για τη χώρα μας. Τέλη Νοεμβρίου επισκεφθήκαμε την περιοχή και αντικρίσαμε μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες που χαρίζει απλόχερα η φύση όταν έχει κέφια. Ή μάλλον όταν είναι η εποχή να κάνουν μία στάση για να ξεχειμωνιάσουν στη λιμνοθάλασσα, οι ιπτάμενοι μετανάστες.

Για μια σταγόνα «υγρό χρυσό» – Από την ελιά στο ελαιόλαδο, γράφει η Γιάννα.

Αν ήξερες με πόσο κόπο βγαίνει το ελαιόλαδο, δε θα άφηνες να χαραμιστεί ούτε μία του σταγόνα.

Τουρσί με Σπαράγγια της Θάλασσας και ξερή μυτζήθρα, γράφει η Γιάννα.

Την πρώτη φορά που τα συνάντησα σε ένα πιάτο ενθουσιάστηκα από τη γεύση τους, την ισορροπημένη αλμύρα τους, τη δροσιά του φρέσκου χορταρικού και την τραγανή υφή τους. Ρώτησα με ποιο τρόπο είναι μαγειρεμένα και η απάντηση ήταν: «Έτσι είναι από τη φύση τους». Και μετά ακολούθησε η επόμενη ερώτηση: «Που τα βρίσκουμε;» για να λάβω την αποστομωτική απάντηση: «Στο χωριό σου!».

Σαλικόρνια ή Σπαράγγια της (λιμνο)θάλασσας στη Γιάλοβα, γράφει η Γιάννα.

Τέλη Νοέμβρη 2017, πρωινή βόλτα στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, στο Ναυαρίνο της Πύλου, στη Μεσσηνία. Έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης, το χωριό μου. Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι (όπως το αποκαλούμε οι ντόπιοι), βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα από την Πύλο, και μαζί με τον όρμο της Βοϊδοκοιλιάς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή μεγάλου φυσικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Όλη η περιοχή, μαζί με τον όρμο του Ναυαρίνου και τη νήσο Σφακτηρία, εντάσσεται στο δίκτυο Natura 2000 και έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας και ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας. 

Τα πήρε όλα (η) σβάρνα, γράφει η Γιάννα.

Η λέξη σβάρνα  έχει Σλάβικη προέλευση και είναι η ονομασία ενός γεωργικού εργαλείου που χρησιμοποιούσαν τα παλιά χρόνια οι αγρότες για το αλώνισμα.