ΠΑΣΧΑ 2018: Σοκολατένια Αυγά υψηλών προδιαγραφών, γράφει η Γιάννα

Ξεχωρίζουν όχι μόνο για την δημιουργική προσέγγιση, την άρτια εκτέλεση και την λεπτομέρεια στα φινιρίσματα αλλά και για την άριστη ποιότητα της πρώτης ύλης. Concept και Design από σοκολατοποιούς- εμπνευστές αλλά και σπάνιες ποικιλίες κακάο είναι οι φετινές επιλογές μου για το ΠΑΣΧΑ 2018.

Λιαστή Ντομάτα με ανθότυρο σε ζύμη από βασιλικό και δυόσμο, γράφει η Γιάννα

Μια ακόμη νόστιμη πίτα προστέθηκε στη συλλογή με τις αρωματισμένες ζύμες. Μετά από την κίτρινη σχοινοπρασόπιτα με ζύμη κουρκουμά και πάπρικας και την ροζέ ανθοτυρόπιτα με μυρώνια και ζύμη από ιβίσκο 🌺 έφτιαξα την πράσινη εκδοχή με φρέσκο βασιλικό και δυόσμο. Κι επειδή ο βασιλικός αγαπάει τη λιαστή ντομάτα, τα μαγείρεψα παρέα.

Ο Πουρές Πατάτας με Κουρκουμά και Μυρώνια του συζύγου, γράφει η Γιάννα

Μαγικό υλικό για την κουζίνα ο κουρκουμάς. Όχι μόνο για τις ευεργετικές του ιδιότητες ή για το εντυπωσιακό χρώμα που φωτίζει τα πιάτα αλλά και για τη μεταλλική γεύση που προσθέτει στο τελικό αποτέλεσμα.

Ανδριώτικη Φουρτάλια με Λύρα από την Κατερίνα Ρεμούνδου που μαγειρεύει στου Ζοζέφ, γράφει η Γιάννα.

Η Κατερίνα Ρεμούνδου, η δική μας Τάτα όπως την αποκαλούμε οι φίλοι της, έχει βαθιές γνώσεις της ανδριώτικης κουζίνας, επιλέγει τα καλύτερα υλικά από το νησί της και αγαπάει να μαγειρεύει αξιοποιώντας τη λύρα, δηλαδή την κολοκύθα. Τόση είναι η αγάπη της που ετοιμάζει ξεχωριστό βιβλίο με συνταγές βασισμένες στη λύρα (κολοκύθα).

Γιουβαρλάκια αυγολέμονο με πράσα, γράφει η Έφη.

Το πιο πιθανό είναι να ξέρετε οι περισσότεροι να φτιάχνετε αυτά τα υπέροχα κρεατοσφερίδια. Σημασία έχει να θυμόμαστε όμορφα πιάτα και κυρίως να τα γεύονται και οι επόμενες γενιές. Δεν χρειάζεται πάντα το νέο στοιχείο ή το περίεργο σε ένα πιάτο αλλά η δύναμη στην γεύση και το πάτημα στην παράδοση. Το μόνο που άλλαξα είναι το κρεμμύδι γιατί μου αρέσει πολύ η γλύκα του πράσου.

Είναι πιο ελαφρύ, και μ’ένα πυκνό αυγολέμονο είναι το ιδανικό πιάτο, τώρα που «χάλασε» ο καιρός.

Μίλα μου για μαρέγκες, μίλα μου.

Θυμάμαι ότι δάγκωνα έναν μπεζέ κι έπαιζα με κάθε μπουκιά στον ουρανίσκο μέχρι να διαλυθεί ο αφρός. Αφράτοι ήταν. Αφράτοι και αδιανόητα ζαχαρένιοι. Και διαλυόντουσαν. Με το ένα χέρι δάγκωνα και με το άλλο έκανα την παλάμη μου «πιατάκι» μην τυχόν και λερωθώ.