Όταν η γεύση έχει μνήμη: Ανδριώτικοι Πατατοκεφτέδες με φρέσκο δυόσμο και μαντζουράνα, γράφει η Γιάννα

Κάποιες φορές δεν είναι η συνταγή αυτό που σε αναστατώνει και σου ξυπνάει μνήμες και στιγμές. Είναι η μυρωδιά της κουζίνας, είναι η απόλαυση στο πρώτο δάγκωμα, είναι η γεύση που σε ταξιδεύει σε ένα μέρος γνώριμο, αγαπημένο. Σε ένα μέρος που έχεις ένα δέσιμο νοσταλγικό, έχεις ρίζες, συγγενείς και ανθρώπους αγαπημένους. Το νησί μας.

Γλυκό κουταλιού Περγαμόντο με Μαύρο Τσάι – Earl grey στο πιατάκι, γράφει η Γιάννα.

Η παράδοση θέλει στην Άνδρο να σερβίρεται για πρώτη φορά το περγαμόντο σαν γλυκό κουταλιού και αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί στο νησί οι ζαχαροπλάστες και οι νοικοκυρές φημίζονται όχι μόνο για τα νόστιμα γλυκά τους αλλά και για την τεχνική τους. Άραγε ποιός να είναι αυτός που σκέφτηκε πρώτος να διατηρήσει τις φλούδες σε σιρόπι αφού πρώτα τις τυλίξει σε καρουλάκια; Γιατί δεν είναι απλώς νόστιμο και αρωματικό, είναι όμορφο γλυκό. Το πιο όμορφο απ΄ όλα!

Δεν υπάρχει μαγική συνταγή για τον τέλειο κουραμπιέ. Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην επιλογή άριστων υλικών, στην υπομονή γιατί είναι ολίγον τι μπελαλίδικοι και στην αγάπη γι΄αυτούς που μαγειρεύονται.

Οι αφράτοι και αρωματικοί κουραμπιέδες της Πυλιακής Γης, γράφει η Γιάννα.

Για τους λιλιπούτειους κουραμπιέδες της Πυλιακής γης θα μπορούσα να γράφω για ώρες αφού είναι μια συνταγή που πέρασε από την ανδριώτισσα γιαγιά, στη μητέρα μου και μετά σε μένα και την αδερφή μου.

Ανδριώτικη Φουρτάλια με Λύρα από την Κατερίνα Ρεμούνδου που μαγειρεύει στου Ζοζέφ, γράφει η Γιάννα.

Η Κατερίνα Ρεμούνδου, η δική μας Τάτα όπως την αποκαλούμε οι φίλοι της, έχει βαθιές γνώσεις της ανδριώτικης κουζίνας, επιλέγει τα καλύτερα υλικά από το νησί της και αγαπάει να μαγειρεύει αξιοποιώντας τη λύρα, δηλαδή την κολοκύθα. Τόση είναι η αγάπη της που ετοιμάζει ξεχωριστό βιβλίο με συνταγές βασισμένες στη λύρα (κολοκύθα).

Ματς ή γαλατερό από την Άνδρο, γράφει η Γιάννα.

Ήμουν τυχερή που πέρασα πολλά χρόνια  με τους δύο παππούδες και τις δύο γιαγιάδες γιατί έζησα μαζί τους στιγμές που έμοιαζαν συνηθισμένες αλλά αποδείχθηκε στην πορεία ότι ήταν σπάνιες και πολύτιμες. Και αυτό το συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα καθώς μεγαλώνω γιατί το συναντώ σε απλά θέματα, σε μία εκδρομή, σε μία παρέα,σε μία κουβέντα. Να! Έτσι το έπαθα και τις προάλλες σε μια κουβέντα που είχα με την Κατερίνα Ρεμούνδου που μαγειρεύει στου ΖοζέφΜια ερώτησή της ήταν αρκετή για να αλλάξει το πρόγραμμα όλης της εβδομάδας. – «Το ματς το θυμάσαι; Το γνωρίζεις;«.

Μαγείρεψα Παπούδες Ανδριώτικες, γράφει η Γιάννα.

Είχα κάνει ήδη δικό μου παιδί όταν ανακάλυψα ότι τις χάντρες, αυτά τα νόστιμα άσπρο-φούξια φασόλια, δεν τις λένε ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ. Τις μαγείρευε η γιαγιά η ανδριώτισσα και έπειτα η μάνα μέχρι που πέρασε και στη δική μου οικογένεια. Αλλά σταμάτησα να τις αποκαλώ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ γιατί αισθάνθηκα ότι με κοιτάζουν περίεργα και δε με καταλαβαίνει κανείς.

Πριν αρχίσω να γράφω, τηλεφώνησα στην Κατερίνα Ρεμούνδου, τη μαγείρισσα του Ζοζέφ στον Πιτροφό της Άνδρου, για να σιγουρευτώ ότι δεν τα έχω χαμένα. Μόλις απάντησε στην κλήση μου μπήκα κατευθείαν στο θέμα, χωρίς καλωσορίσματα κτλ.

Γέμιση Ανδριώτικου λαμπριάτη με Τηνιακά τυριά και λούζα Συριανή, γράφει η Γιάννα.

35 χρόνια πίσω, ανήμερα του Αη Γιάννη. Ο παππούς Γιαννούλης μόλις είχε ξεμπαρκάρει για τελευταία φορά και η γιαγιά Μαριόγκα έστησε γιορτινό τραπέζι για να καθίσει  επιτέλους μαζί όλη η οικογένεια.

Παππούς, γιαγιά, παιδιά, αδέρφια, θείοι, εγγόνια θα καθόμασταν όλοι στο γιορτινό τραπέζι και δε θα είχαμε άδεια τη θέση του ναυτικού. Μεγάλη μέρα για την οικογένεια. Τόσο μεγάλη που η γιαγιά έφτιαξε λαμπριάτη για να την τιμήσει.