Σε έχω δει πώς πας στην παραλία, γράφει ο Παύλος

Σε έχω δει πώς πας στην παραλία, γράφει ο Παύλος

Αν και γενικά δεν με ελκύει ως ποιητής, νομίζω πως ο Ελύτης αποδίδει με έναν τρόπο ο οποίος βρίθει ενδιαφέροντος την κατάσταση που επικρατεί στην παραλία:Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο/ Φαγωμένο από το λάδι και το αλάτι”.

Αν στους στίχους αυτούς προστεθεί η “μελωδία” από τις ρακέτες, αναμεμιγμένη με την φωνή της γιαγιάς που γεμάτη απόγνωση πασχίζει να ταΐσει το εγγονάκι της, τότε έχει συντεθεί μία, έστω αδρομερής, περιγραφή του καλοκαιριού.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί κάποιος σε μικρή απόσταση από την θάλασσα χωρίς τον συνδυασμό τον άνωθεν  εμπειριών. Και αν ακόμα οι πρώτες εικόνες, οι εικόνες που περιγράφει ο ποιητής, δεν είναι ενοχλητικές, δεν ισχύει το ίδιο και για όσα άλλα συμβαίνουν κατά την διάρκεια της απόπειρας των ανθρώπων να πολεμήσουν τον καύσωνα. Με μία πρώτη ματιά μπορούμε να χωρίσουμε τους παραθεριστές σε μερικές βασικές κατηγορίες:

Ο ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΝΑΔΑΛ

Είναι γεγονός, πως αν το καλοκαίρι δεν έχεις ζήσει ούτε ένα χέντσοτ από μπαλάκι, με βάση την θεωρία της μέσης τύχης*, θα πρέπει να προετοιμάζεσαι για κάτι πολύ κακό στην ζωή σου. Δεν ξέρω τι φταίει περισσότερο. Νομίζω είναι μία μίξη της παντελούς έλλειψης ταλέντου, της ανισορροπίας που απλόχερα προσφέρουν οι σαγιονάρες και των κακόμοιρων παιδιών που είχαν την τύχη να περνούν ανάμεσα. Ανεξάρτητα από τα αίτια, το αποτέλεσμα αυτής της μάστιγας είναι το ίδιο ενοχλητικό. Εκτός αν κάποιος ονειρευόταν, την ώρα που διαβάζει Χρυσηίδα Δημουλίδου κάποιο από τα βιβλία που είχε βάλει στο μάτι τον χειμώνα, να δεχτεί επίθεση από κάποιο μπαλάκι του τένις

Για να μην παρεξηγηθώ: Παιδιά παίξτε ρακέτες, σε όλους άρεσαν, αρέσουν και θα αρέσουν, απλώς προσέξτε και εμάς λίγο!

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΤΟΧΗΣ 

Θα ήλπιζε κανείς πως με την πάροδο των χρόνων ο αριθμός των γιαγιάδων που αγωνιούν να μην αφήσουν τα εγγόνια τους με άδειο στομάχι για 2-3 λεπτά θα είχε πάρει την κατιούσα. Αντιθέτως, εκείνες πληθαίνουν με εξωπραγματική ταχύτητα. Αν και θεωρώ πως όλοι ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει, καλό θα ήταν να το περιγράψω. Μιλάμε, λοιπόν, για εκείνη την κυρία γύρω στα 65 που έχει έναν εγγονό 4 χρονών περίπου. Η κυρία αυτή, συνήθως καθήμενη σε αναδιπλούμενη καρέκλα, κάτω από ομπρέλα με λογότυπο εταιρίας (κατά κύριο λόγο καπνοβιομηχανίας), έχει πάρει μαζί της ταπεράκια ικανά να ταΐσουν την απόβαση στην Νορμανδία. Αυτοσκοπός της και βασικό βήμα προς την αυτοπραγμάτωση είναι, λοιπόν, να γυρίσει σπίτι μη έχοντας αφήσει ούτε ψίχουλο σε αυτά. Πως όμως το επιτυγχάνει αυτό; Μα φυσικά αλαλάζοντας φράσεις όπως:

“Γιωργάκη έλα να φας, δεν μπορώ να σε κυνηγάω, θα με πεθάνεις”

“Έλα εδώ τώρα, αλλιώς θα φύγουμε, δεν κάνει να είσαι νηστικός”

“Δες τι ωραία κεφτεδάκια, έλα να φας μερικά”

Οι ιαχές αυτές είναι αρκετές ώστε να σε αποσπάσουν από το τάβλι που πιθανότατα παίζεις ή να σε ενοχλήσουν στην προσπάθεια σου να κοιμηθείς κάτω από τον ήλιο.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΣΕ ΒΡΕΧΕΙ ΕΝΩ ΔΕΝ ΘΕΣ

Για να σας προλάβω: ΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΛΛΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΜΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ. Το παιδί αυτό είναι συνήθως εγγονός της παραπάνω περίπτωσης που προσπαθώντας να γλυτώσει από την γιαγιά του, η οποία μετετράπη σε βατραχάνθρωπο και τον κυνηγάει στην θάλασσα, πετάει νερά σε όλους όσους περνούν κοντά του. Όπως λέει και το υπέροχο άσμα ΠΛΑΤΣΑ ΠΛΑΤΣΑ ΠΛΟΥΤΣΑ ΜΕ ‘ΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΛΟΥΤΣΑ, γιατί αυτό γίνεται. Θέλω εγώ να πάω αργά αργά προς τα μέσα και έρχεται το παιδάκι και με κάνει μούσκεμα. Αυτό, υπό άλλες συνθήκες, είναι ξεκάθαρα casus belli αλλά συνήθως βλέπω το παιδάκι μικρό, γλυκούλι και το λυπάμαι.

Λαέ του #metomati,
ελπίδα της Ελλάδας,

Αυτά είναι οι δυσλειτουργίες του τόπου. Αυτά είναι το αιώνιο πρόβλημα μας. Ας αποβάλουμε τα βαρίδια αυτού του τόπου. Μην παίζετε απρόσεχτα ρακέτες, μην αφήνετε μαμάδες και γιαγιάδες να κυνηγούν παιδάκια και φροντίστε τα παιδιά σας να μην βρέχουν τον κόσμο. Έτσι, για να πάει η κοινωνία μπροστά. Ας σώσουμε τα μπάνια του λαού!

*φιλοσοφική άποψη που υποστηρίζει πως μία περίοδος καλοτυχίας επισύρει και μία περίοδο κακοτυχίας (χωρίς η διάρκεια της περιόδου να είναι σταθερή). Σε αυτή την άποψη στηρίζεται και η λαϊκή έκφραση “Σε καλό να μας βγει” μετά από έντονο γέλιο.

ΣΕ ΕΧΩ ΔΕΙ

Paul Zagorakis

Ο Παύλος είναι μαθητής του Λυκείου Αναβρύτων, θέλει να γίνει πρωθυπουργός αφού πρώτα γίνει ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας και πιλότος. Βλέπει βίντεο στο youtube και παίζει football manager.

Αφήστε μια απάντηση