Σε έχω δει πώς μας γράφεις βιβλία, γράφει ο Παύλος

Σε έχω δει πώς μας γράφεις βιβλία, γράφει ο Παύλος

Λαέ του metomati,

Οι Πανελλήνιες είναι ένα ιδανικό παράδειγμα -μεταφορικής- εφαρμογής του Φαινομένου Ντόπλερ, όσο πιο πολύ πλησιάζουν τόσο πιο δυνατά τις ακούς. Αυτό έπαθα κι εγώ για αυτό και ψιλοχάθηκα. Τώρα, όμως αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης.

Ο Σαλβαδόρ Νταλί -νομίζω οι συστάσεις είναι περιττές- ανέφερε κάποτε: “Αυτή η μεγαλειώδης τραγωδία που ονομάζουμε μοντέρνα τέχνη…”. Πάντοτε συμφωνούσα με αυτό, όμως, υπό τον φόβο ενός ιντερνετικού όχλου με πυρσούς και τσουγκράνες ποτέ δεν το δήλωσα ευθέως. Συνέβη όμως κάτι εξοργιστικό…

Ως η χρονιά πειραματόζωο, είμαστε οι πρώτοι μαθητές που θα γράψουμε μαζί με Έκθεση και Λογοτεχνία. Για να μας δείξουν, λοιπόν, πως ήρθε η ώρα της αλλαγής μας μοίρασαν ένα καινούργιο βιβλίο με διάφορα λογοτεχνικά κείμενα.

Όλα θα μπορούσαν να έχουν πάει καλά αν δεν επενέβαινε η εμμονή των γραφόντων να μας αποδείξουν πώς βρισκόμαστε σε μία νέα εποχή και έχουμε αποτινάξει τα κολλήματα του παρελθόντος. Πασχίζοντας, λοιπόν, να δείξουν το πόσο συμβαδίζουν με την εποχή μας τοποθέτησαν στο ίδιο κεφάλαιο -με μόλις τρεις σελίδες διαφορά- ένα από τα σημαντικότερα ποιήματα της ελληνικής και της παγκόσμιας, ίσως, λογοτεχνίας και ένα πεζό/ποίημα ούτε εκείνη που το έγραψε δεν ξέρει με τον υπέροχο τίτλο “Μπάμιες”. Το χειρότερο είναι ότι το ποίημα μιλάει όντως για μπάμιες…

Δίπλα, λοιπόν, σε στίχους του Καβάφη κείτεται αυτή η φράση:

Μπά­μι­ες ὅ­πως ἡ γλί­τσα τῆς στορ­γῆς ποὺ γιὰ νὰ σοῦ δο­θεῖ, πρέ­πει νὰ κα­τα­πι­εῖς ὅ­λο τὸ σά­λιο τῆς ὑ­πο­τα­γῆς

μπάμιες
Μπάμιες. Πριν το μαγείρεμα.

Και δυστυχώς δεν περιορίστηκαν σε αυτό. Προς το τέλος του βιβλίου, στην ίδια σελίδα με ένα ποίημα του Αναγνωστάκη και με τον Μικρόκοσμο του Χικμέτ υπάρχει αυτό το απόσπασμα, από ένα ποίημα με τίτλο “Ελεγεία για τα κορίτσια των κομμωτηρίων”:

Ω! Τα καημένα τα κορίτσια των κομμωτηρίων·

Γενικά σε διάφορα σημεία θα παραθέτω διάφορα αποσπάσματα από αυτά τα διαμάντια.

Πείτε με παρωχημένο, πείτε με υπερβολικό αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι τέτοια “καλλιτεχνήματα” μπορεί να βρεθούν σε σχολικό βιβλίο ή γενικότερα σε οποιοδήποτε βιβλίο. Φαίνεται, λοιπόν, ιδανικό για ένα σχολικό βιβλίο το οποίο μόλις κυκλοφόρησε και προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του εις βάρος των προηγούμενων.

Λαδερές με φρέσκια ντομάτα, κόκκινη όπως η αιματοχυσία γύρω απ’ το στρωμένο τραπέζι.

Το πρώτο κείμενο είναι, φυσικά, γραμμένο τον 21ο αιώνα μιλάει για την καταπίεση μέσα στην οικογένεια και για το πώς κρύβουν, τα μέλη της, τα αισθήματά τους. Φαντάζομαι πως η συγγραφική ομάδα θα σκέφτηκε: Μιλάμε στους εφήβους για καταπίεση, θα το λατρέψουν. Μόνο που είχαν άδικο και μάλιστα μεγάλο…

 Μετά από κάθε κούρεμα μαζεύουνε τις τρίχες απ’ το πάτωμα. Τις τρίχες που εξάγνισαν πιο πριν με τα λεπτά τους δάκτυλα.

Τώρα, όσον αφορά στο δεύτερο μεγαλούργημα πραγματικά δεν βρίσκω την παραμικρή λογική. Μόνο αν ο συγγραφέας έχει μέσον στο Υπουργείο και θέλησε να προωθήσει το έργο του.

Το θέμα είναι ένα και είναι συγκεκριμένο. Η Ελληνική Γραμματεία έχει κάποιους σπουδαίους και παγκοσμίως αναγνωρισμένους ποιητές, όπως τον Καβάφη, τον Ελύτη (άσχετα αν δεν αρέσει σε εμένα προσωπικά), τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Παλαμά, τον Βάρναλη, τον Καρυωτάκη και άλλους πολλούς. Αντί, λοιπόν, να κοιτάξουμε να έρθουμε σε επαφή με αυτούς μπαίνουμε στην διαδικασία να μελετάμε ποιήματα κάποιον ποιητών που -τουλάχιστον προς το παρόν- δεν έχουν επιδείξει ανάλογο έργο. Είναι κρίμα να συμβαίνει αυτό.

Δεν έχει να κάνει με κάποιον ελιτισμό, αλλά είναι σαν να προσπαθείς να μελετήσεις πειράματα όπως η γάτα του Σρέντινγκερ* χωρίς να έχεις αντιληφθεί καν την δομή του ατόμου.

η γάτα του  Schrödinger
η γάτα του Schrödinger

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλω να περάσω κλείνοντας. Ας το εκλάβουμε απλώς ως μία παρατήρηση και αν αυτό φτάσει στον υπεύθυνο ας μας εξηγήσει γιατί το έκανε αυτό! Πάντως φαίνεται πως η εκπαίδευση μας “δὲν ὡ­ρι­μά­ζει μὰ σα­πί­ζει σὲ μα­λα­κὴ γλοι­ώ­δη αὐ­το­λύ­πη­ση” όπως λέει και το ποίημα για τις μπάμιες.

γάτα του Σρέντινγκερ είναι ένα νοητικό πείραμα, που χαρακτηρίζεται και ως παράδοξο, επινοήθηκε από τον Αυστριακό φυσικό Έρβιν Σρέντινγκερ (Erwin Schrödinger) το 1935. Αναπαριστά αυτό που είδε ως το πρόβλημα στην ερμηνεία της Κοπεγχάγης για την κβαντομηχανική στην εφαρμογή της σε καθημερινά αντικείμενα. Το σενάριο παρουσιάζει μια γάτα, η οποία μπορεί να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, με την κατάστασή της να συνδέεται με προηγούμενο τυχαίο γεγονός. Το νοητικό πείραμα συναντάται συνήθως σε θεωρητικές συζητήσεις για τις ερμηνείες της κβαντομηχανικής.

ΣΕ ΕΧΩ ΔΕΙ

Paul Zagorakis

Ο Παύλος είναι μαθητής του Λυκείου Αναβρύτων, θέλει να γίνει πρωθυπουργός αφού πρώτα γίνει ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας και πιλότος. Βλέπει βίντεο στο youtube και παίζει football manager.

This Post Has 2 Comments

  1. Καλησπέρα!
    Όμως, πόσο θλιβερό θα ήταν αν ο άνθρωπος έπαυε να σκέφτεται επειδή τον πρόλαβε ο Αριστοτέλης, δεν τολμούσε να καλλιτεχνήσει διότι υπήρξε ο Μιχαήλ Άγγελος και – πάνω από όλα- απέφευγε να εναποθέσει τις σκέψεις του στο χαρτί διότι υπήρξε ο μέγας Αλεξανδρινός ποιητής και οι νομπελίστες μας… Εστιάζοντας στα δύο αναφερθέντα κείμενα τα θεωρώ πολύ όμορφα δημιουργήματα! Ο εγκλωβισμός σε ένα νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον και το τίμημα της υποταγής παρουσιάζονται εξαιρετικά εύγλωττα στις Μπάμιες! Όσο για το δεύτερο… πρόκειται για έναν ύμνο στους τριταγωνιστές της ζωής!! Η μηδαμινότητά τους, η κοινωνική απαξίωση και η απουσία ταυτότητας καταγράφονται με τόσο συγκινητικό και εύστοχο τρόπο! Μια άλλη οπτική από μια κοπέλα που επίσης διανύει τον μαραθώνιο των Πανελλαδικών!

  2. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να πάψει να σκέφτεται. Τότε θα είχε αποτύχει ο Αριστοτέλης. Καθένας μπορεί να καλλιτεχνήσει, άσημος ήταν κάποτε και ο Μιχαήλ Άγγελος. Όσο για την ποίηση εννοείται πως δεν πρέπει να σταματήσει στον Καβάφη. Εξάλλου μετά από αυτόν έγραψαν τα περισσότερα έργα τους οι Νομπελίστες, τιμώμενοι εν τέλει όπως δεν τιμήθηκε ποτέ η σπουδαιότερη ελληνική πένα.

    Ο χρόνος μπορεί να αποδείξει πως τα δύο έργα τα οποία τώρα φαίνονται περιττά είναι κοσμήματα για την ελληνική ποίηση. Ως τότε όμως δεν έχουν καμία θέση δίπλα στα σπουδαιότερα έργα της ελληνικής και διεθνούς (βλ. Ναζίμ Χικμέτ) λογοτεχνίας.

    Εύχομαι να αποδειχθεί πως έχω άδικο. Πως δεν προέβλεψα σωστά. Πως το πλήρωμα του χρόνου θα τα καταξιώσει. Η αντίθετη εκδοχή θα σημαίνει πως η σπουδαία ελληνική ποίηση είχε ως τελευταίο εκφραστή τον τεράστιο Τίτο Πατρίκιο. Είναι κρίμα να μην έχουν και οι επόμενες γενιές κάτι αντίστοιχο.

    Είναι θρασύτατο, όμως, να αξιώνει κανείς τα ποιήματα του να σταθούν δίπλα σε εκείνα του Καβάφη, πριν τα κρίνει το κοινό.

    Και κατά την ταπεινή μου γνώμη κανένα από τα δύο ποιήματα δεν είναι αριστουργήματα, σε καμία περίπτωση.

    Δεν βρίσκω τις μπάμιες εύγλωττες. Δεν ξέρω αν πρόκειται για δικιά μου ιδιοτροπία αλλά λέξεις όπως το “γλίτσα” ή το “γλειώδης” είναι εξόχως κακόηχες και δημιουργούν στον αναγνώστη εικόνες που προκαλούν αποστροφή και ανασύρουν άσχημες εμπειρίες.

    Επίσης σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτήριζα τις κομμώτριες τριταγωνίστριες ζωής. Αντιθέτως, είναι σε μεγάλο βαθμό πρωταγωνίστριες. Ο άνθρωπος επηρεάζεται πολύ περισσότερο από την επιδοσή της κομμώτριας του σε σχέση με το πόσο επηρεάζεται από τα επιτεύγματα κάποιου επιστήμονα. Κανένα επάγγελμα δεν κατατάσσεται σε σειρά σημασίας. Η κοινωνική απαξίωση είναι τμήμα της νοσηρότητας του δικού μας συστήματος. Αντί, λοιπόν, να προσπαθήσει ο ποιητής να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του κόσμου, χτυπώντας στην ρίζα το κακό, κάθεται και ασχολείται με έναν συγκεκριμένο κλάδο.

    Ας κρίνει ο χρόνος. Οι ποιητές πάντα εμπνέουν. Ο μαθητής ίσως ξεπεράσει τον δάσκαλο. Αλλά μέχρι να το δούμε να συμβαίνει δεν μπορούμε να τα κατατάσσουμε μαζί.

Αφήστε μια απάντηση