Αρχιτεκτονική και Γαστρονομία μαζί: Πιτσούνια, Περιστέρια και Περιστεριώνες, γράφει η Γιάννα

Τα περιστέρια πάντα ζούσαν καλά δίπλα στον άνθρωπο, είτε βρισκόντουσαν στην ύπαιθρο είστε στις πόλεις. Οι άνθρωποι από την άλλη, πάντα εκμεταλλευόντουσαν την αξία τους. Σύμφωνα μάλιστα με τον Πλίνιο κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή, τα περιστέρια πουλιόνταν σε πολύ υψηλές τιμές ανάλογα με τη ράτσα και το γενεαλογικό τους δέντρο.

A όπως λαγωνικό του Αφγανιστάν, γράφει ο Δημήτρης

Ένας αστικός μύθος λέει ότι δεν υπάρχει εικαστικός της σύγχρονης εποχής που να μην έχει ζωγραφίσει τουλάχιστον μία φορά στη (καλλιτεχνική) ζωή του ένα λαγωνικό του Αφγανιστάν.

Ερωδιοί και Φλαμίνγκο στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Ντιβάρι αποτελεί έναν εξαιρετικά σημαντικό υδροβιότοπο για τη χώρα μας. Τέλη Νοεμβρίου επισκεφθήκαμε την περιοχή και αντικρίσαμε μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες που χαρίζει απλόχερα η φύση όταν έχει κέφια. Ή μάλλον όταν είναι η εποχή να κάνουν μία στάση για να ξεχειμωνιάσουν στη λιμνοθάλασσα, οι ιπτάμενοι μετανάστες.

Υγεία και Κατοικίδια, γράφει ο Δημήτρης

Όταν επρόκειτο να αποκτήσω το πρώτο μου παιδί, συγγενείς και φίλοι αντιμετώπιζαν με τρόμο το γεγονός ότι το βλαστάρι μου θα γεννηθεί σε σπίτι στο οποίο θα συμβίωνε με ένα Λαγωνικό του Αφγανιστάν, ένα Ντόμπερμαν και έναν κεραμιδόγατο. Είναι προφανές ότι οι φυλές δεν ήταν το ουσιώδες θέμα. Οι αναφορές ήταν συνοπτικές: Τα βρωμόσκυλα και ο ψωφόγατος. Πιθανότατα ούτε καν το θέμα υγείας ήταν το σημαντικό. Απλά, η ανάγκη παρέμβασης βρήκε τον δρόμο έκφρασης μέσα από τα κατοικίδια.

Μια περιπέτεια της Νεφέλης

Στις διακοπές του καλοκαιριού πήγαμε στην θάλασσα με μία βαρκούλα, έτσι για βόλτα. είχαμε πάρει μαζί μας τα απαραίτητα, όπως, νερό, φαγητό, σωσίβια. Περνούσαμε πολύ ωραία, γελάγαμε, συζητούσαμε, άλλες φορές δεν κάναμε τίποτα παρά μόνο να κοιτάμε τον ουρανό.

Μας πήρε ο ύπνος…

Ξαφνικά ακούω έναν περίεργο θόρυβο και ξύπνησα, δεν είδα τίποτα όμως. Βαρέθηκα, οπότε αποφάσισα να κάνω μια βουτιά. Η θάλασσα ήταν ζεστή. Προσπάθησα να ανεβώ στην βάρκα αλλά κάτι με τσιμπούσε, δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Νόμιζα πως ήταν από αυτά τα μικρά ψαράκια. Δεν έδωσα σημασία. Προσπάθησα να ανεβώ στην βάρκα και τα κατάφερα. Τυλίχτηκα με την πετσέτα γιατί είχε αρχίσει να κάνει κρύο.

Άκουσα πάλι αυτόν το θόρυβο, φοβήθηκα οπότε τους ξύπνησα. Εμφανίστηκε ένας καρχαρίας και άρχισα να τσιρίζω. Φορέσαμε κατευθείαν τα σωσίβια μας και βγήκαμε από την βάρκα. Ξεκινήσαμε να κολυμπάμε προς την ακτή, μήπως και γλιτώσουμε… Τα καταφέραμε…

Ήταν το πιο τρομαχτικό πράγμα που μου έχει συμβεί…

Έκθεση με θέμα » Μια περιπέτεια που μου έμεινε αξέχαστη» Ν.Φ.

Η Ήρα του Δημήτρη

Ζήσαμε 14 χρόνια μαζί. ‘Έφυγε ένα βράδυ ήσυχα. Από καρδιά. Επέστρεφα από επαγγελματικό ταξίδι. Ήταν ακριβώς την ώρα που προσγειωνόταν το αεροπλάνο. Σα να περίμενε, να σιγουρευτεί ότι γύρισα ασφαλής. Άλλωστε, πέρα από την αγάπη που μου είχε (και της είχα), ήθελε να είναι σίγουρη, μια που εκείνη θα έφευγε, ότι θα γυρίσω καλά ώστε να φροντίζω τον γιό της, τον Πέτρο. Εκείνος ήταν πέντε χρονών όταν έχασε την μητέρα του. Μετά την αναχώρηση της, δεθήκαμε ακόμα περισσότερο με τον Πέτρο.