Σε έχω δει πώς το παίζεις γύπας, γράφει ο Παύλος

Ο Χρήστος Ζαμπούνης στο βιβλίο του Savoir Vivre γράφει: Αν [μια γυναίκα] θέλει να αποφύγει  κάθε συνέχεια στο φλερτ ο κατηγορηματικός τρόπος είναι ο πλέον επιτυχής «Συγγνώμη, αλλά δεν νομίζω ότι νοιώθω κάτι παραπάνω για σένα πέραν της φιλίας».

Σε έχω δει πώς πουλάς τουριστικά, γράφει ο Παύλος

Έχω αρχίσει με Αλιγκέρι, με Γουάτς, με Νίτσε, με Μακιαβέλι, με Γκάντι, με Ακτάρ, με Ώντεν αλλά τώρα θα το πάω σε άλλο επίπεδο. Θα χρησιμοποιήσω Ουμπέρτο Έκο. “Ο πολιτισμός δεν ακυρώνει τη βαρβαρότητα, αλλά, πολλές φορές, την επικυρώνει. Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει.”

Σε έχω δει πώς ακούς μουσική, γράφει ο Παύλος

Διάβαζα για τον Ουίνστον Ώντεν, έναν Άγγλο ποιητή, που είχε πει: “Η μουσική είναι ο καλύτερος τρόπος που έχουμε για να χωνεύουμε το χρόνο”. Έρχομαι λοιπόν εγώ να συμπληρώσω “και να κάνουμε τους άλλους να μην μας χωνεύουν”.

Αδικημένα Πρόσωπα: Τζένγκινς Χαν, γράφει ο Παύλος

Ο Javed Akhtar, ένας Ινδός ποιητής είχε πει: “Αν λεηλατείς από τη δύση προς την ανατολή είσαι ο Αλέξανδρος, ο Μέγας. Αν λεηλατείς από τη ανατολή προς τη δύση, είσαι ο Τζένγκις Χαν, ο Βάρβαρος”.  Δυστυχώς, όσο η ιστορία γράφεται από τους νικητές τέτοια φαινόμενα θα υπάρχουν πάντα.

Αδικημένα Πρόσωπα: Διοκλητιανός και Ιουλιανός, γράφει ο Παύλος

Και οι δύο μπαίνουν στο ίδιο άρθρο γιατί τους βγήκε το όνομα για τα ίδια πράγματα: σφαγές, διωγμούς και γενικά πολύ αίμα. “Μια θρησκεία που δεν λαμβάνει υπόψη της πρακτικά ζητήματα και δεν βοηθάει στη λύση τους, δεν είναι θρησκεία.”. Μπορεί ο Γκάντι να το είπε τον 20ο αιώνα, αλλά δεν ήταν ο πρώτος που το σκέφτηκε μιας και οι δύο μας πρωταγωνιστές το είχαν καταλάβει πολύ νωρίτερα…

Αδικημένα Πρόσωπα: Νικολό Μακιαβέλι, γράφει ο Παύλος

Σκέφτομαι να αρχίσω μια σειρά από άρθρα με πρόσωπα που αδικήθηκαν από την ιστορία είτε γιατί τα παρεξήγησε ο κόσμος είτε γιατί κάποιος τους έκλεψε την δόξα. Δεν θα είναι αγώνας αντιλογίας θα έχει μόνο αντίκρουση ώστε να αποδειχθεί πως τα κακά σχόλια είναι λάθος.

Σε έχω δει πώς κάθεσαι, γράφει ο Παύλος

Ο Φρίντριχ Νίτσε, ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της Γερμανίας στο βιβλίο του (δηλαδή στη συλλογή σημειώσεων που εξέδωσε η αδερφή του όταν πια εκείνος ήταν νεκρός αλλά ας μην μακρηγορούμε…) με τίτλο Ecce Homo: «Το να κάθεται κάποιος είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορεί να κάνει εις βάρος του πνεύματος του». Ο φίλος μου, ο Νίτσε βέβαια δεν πρόλαβε να ζήσει ένα άλλο έγκλημα που διαπράττεται όταν εσύ κάθεσαι! Ναι εσύ! Εσύ που όταν κάθεσαι σε παγκάκι στάσης πιάνεις σχεδόν το μισό γιατί δεν λες να μαζέψεις τα πόδια σου! Φίλε εγκληματία της ευγένιας είναι 7:45 το πρωί, έχω 6-7 κιλά τσάντα στους ώμους και δεν μπορώ να κάτσω γιατί εσύ πιστεύεις πως είσαι ο Μέγας Αλέξανδρος στο παλάτι του στη Βαβυλώνα!

Σε έχω δει πώς συστήνεσαι, γράφει ο Παύλος

Ο Alan Watts, ένας Βρετανός φιλόσοφος, είχε πει: «Το να προσπαθείς να προσδιορίσεις τον εαυτό σου είναι σαν να προσπαθείς να δαγκώσεις τα δόντια σου.». Εσύ φίλε αναγνώστη φέρε την εικόνα ενός ανθρώπου που προσπαθεί να δαγκώσει τα δόντια του. Δεν σου φαίνεται γελοίος; Ε, άλλο τόσο γελοίος είσαι εσύ που όταν είσαι απέναντι σε κάποιον και χρειαστεί να αυτοπροσδιοριστείς και να συστηθείς λες το επικό: «Ονομάζομαι κύριος Παπακωσταντίνου».

Σε έχω δει πώς μπαίνεις στο τρένο, γράφει ο Παύλος

Ο Dante Aliggeri, ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ποιητές, έγραφε στο έργο του Θεία Κωμωδία: «Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση.» Κανείς ποτέ δεν τον αμφισβήτησε, γι’ αυτό όμως είμαι εγώ εδώ. Μέγα Dante έκανες λάθος! Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, όταν εσύ προσπαθείς να κατέβεις από το τρένο, προσπαθούν να μπουν λες και δεν ξέρουν πως πρέπει πρώτα να αδειάσει το τρένο, όπως και οποιοδήποτε αντικείμενο, ώστε να ξαναγεμίσει, γιατί αλλιώς το μόνο που θα συμβεί είναι να ξεχειλίσει.