Γευσιγνωσία Ελαιολάδων στο Δημοτικό Σχολείο Εξωμβούργου στα Λουτρά της Τήνου, γράφει η Γιάννα

Η λέξη «παιδεία» σημαίνει «διδάσκω» και αναφέρεται κυρίως στη νοητική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης. Η διδασκαλία περιλαμβάνει ιστορία και πολιτισμό, αρχαία και νέα ελληνικά, μαθηματικά και φυσική, θρησκευτική και πολιτική αγωγή, αθλητισμό και διατροφή. Ναι, η διατροφή αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης των μαθητών ακόμη και από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου.

Όταν η γεύση έχει όνομα και μνήμη: Στην Άνδρο τις λέμε Αυγόσουπες. Αυ-γό-σου-πες!, γράφει η Γιάννα

Στην Άνδρο τις λέμε αυγόσουπες. Αυ-γό-σου-πες!
Τις φτιάχνουμε με μπαγιάτικο ψωμάκι 2,3 ή 4 ημερών, να είναι λίγο τραγανό και να κρατάει γύρω-γύρω. Ούτε αυγόφετες, ούτε γαλλικά τοστ. Μπαγιάτικο ψωμάκι, αυγά και γάλα ημέρας, θυμαρίσιο μέλι ανδριώτικο, κανέλα και στα μεγάλα κέφια λίγα καρύδια σπασμένα. Όλα όπως πρέπει.

Σε έχω δει πώς το παίζεις γύπας, γράφει ο Παύλος

Ο Χρήστος Ζαμπούνης στο βιβλίο του Savoir Vivre γράφει: Αν [μια γυναίκα] θέλει να αποφύγει  κάθε συνέχεια στο φλερτ ο κατηγορηματικός τρόπος είναι ο πλέον επιτυχής «Συγγνώμη, αλλά δεν νομίζω ότι νοιώθω κάτι παραπάνω για σένα πέραν της φιλίας».

Κιάρι στην Κορώνη σημαίνει ξάστερο, διαυγές, καθαρό – To Kiari του Γιάννη Διονυσόπουλου, γράφει η Γιάννα

Η λέξη Κιάρι προέρχεται από τη λατινική λέξη «clarus» και την μετεξέλιξή της στην ιταλική chiaro που με τα χρόνια απλοποιήθηκε και η ντοπιολαλιά την διατήρησε στο χρόνο ως κιάρο ή κιάρι χαρακτηρίζοντας έτσι την καθαρή θάλασσα, το καθαρό ελαιόλαδο που παράγουν οι ελιές στους ελαιώνες που χρωματίζουν την Κορώνη και τις γύρω περιοχές του νομού Μεσσηνίας.

Η Μαύρη Κάλλα ή Ζαντεδέσκια – Η Μαύρη Καλλονή της Βεράντας μου, γράφει η Γιάννα

Μέχρι πριν λίγα χρόνια τη συναντούσαμε λευκή σε πολλές επαρχιακές αυλές εκεί γύρω στις ημέρες του Πάσχα γι΄αυτό και την μπερδεύουμε με τα κρίνα της Παναγίας. Κι όμως οι χρωματισμοί είναι πολλοί και αρκετά εντυπωσιακοί. Η δική μου βεράντα εδώ και ένα χρόνο φιλοξενεί μία μαύρη Κάλλα, την μαύρη μας καλλονή.

Οι γυναίκες του Ταραμπάδου με τα χρυσά χέρια μας κέντησαν γλυκές τυροπιτούλες, γράφει η Γιάννα

Από τις 8 έως τις 13 Μαϊου οι γυναίκες του Ταραμπάδου, του χωριού με τους περιστεριώνες, άνοιξαν τα σπίτια τους, τις αυλές τους, τις καρδιές τους για να μη μας λείψει τίποτα. Να μη λείψει τίποτα στους ανθρώπους του νησιού αλλά και στους ξένους επισκέπτες που θα ερχόντουσαν στο όμορφο χωριό τους.

Η σκεπαστή – ξεσκέπαστη γλυκιά τυροπιτούλα της Αγγελικής Βίδου, γράφει η Γιάννα

Ένα φίλεμα για το καλωσόρισμα της Αγγελικής Βίδου στάθηκε η αφορμή να περπατάω στα δρομάκια της Τήνου με το σακουλάκι στο χέρι και ανά τακτά διαστήματα να κλέβω ένα κομμάτι ακόμη.

Σε έχω δει πώς πουλάς τουριστικά, γράφει ο Παύλος

Έχω αρχίσει με Αλιγκέρι, με Γουάτς, με Νίτσε, με Μακιαβέλι, με Γκάντι, με Ακτάρ, με Ώντεν αλλά τώρα θα το πάω σε άλλο επίπεδο. Θα χρησιμοποιήσω Ουμπέρτο Έκο. “Ο πολιτισμός δεν ακυρώνει τη βαρβαρότητα, αλλά, πολλές φορές, την επικυρώνει. Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει.”