Λίμνη Δόξα – πάρε βαθιές ανάσες και γέμισε εικόνες, γράφει η Έφη

Αν νιώθεις τα πάντα να σε πιέζουν και έχεις την πολυτέλεια να εξοικονομήσεις 24 ώρες μόνο για σένα και τη συντροφιά σου, θα σου πρότεινα έναν προορισμό ο οποίος έχει χαρακτηριστεί με άπειρα κλισέ, τα οποία θα αποφύγω. Λίμνη Δόξα! Ούτε μακριά ούτε όμως μια ώρα δρόμος. Τόσος όσος, ώστε να κάνεις μια πορεία που να σου αδειάσει το μυαλό από τα «ασήμαντα σημαντικά». Χαλαρά και με μικρές στάσεις για ανάσες και φωτογραφίες ανάμεσα σε αμπελώνες και ελατοπλαγιές, θα κάνεις περίπου δυόμιση ώρες για τον τελικό προορισμό.

Λιαστή Ντομάτα με ανθότυρο σε ζύμη από βασιλικό και δυόσμο, γράφει η Γιάννα

Μια ακόμη νόστιμη πίτα προστέθηκε στη συλλογή με τις αρωματισμένες ζύμες. Μετά από την κίτρινη σχοινοπρασόπιτα με ζύμη κουρκουμά και πάπρικας και την ροζέ ανθοτυρόπιτα με μυρώνια και ζύμη από ιβίσκο 🌺 έφτιαξα την πράσινη εκδοχή με φρέσκο βασιλικό και δυόσμο. Κι επειδή ο βασιλικός αγαπάει τη λιαστή ντομάτα, τα μαγείρεψα παρέα.

Ο Πουρές Πατάτας με Κουρκουμά και Μυρώνια του συζύγου, γράφει η Γιάννα

Μαγικό υλικό για την κουζίνα ο κουρκουμάς. Όχι μόνο για τις ευεργετικές του ιδιότητες ή για το εντυπωσιακό χρώμα που φωτίζει τα πιάτα αλλά και για τη μεταλλική γεύση που προσθέτει στο τελικό αποτέλεσμα.

Κολοκυθόπιτα από τη Μήλο, γράφει ο Βασίλης Παπικινός

Ο Βασίλης Παπικινός μαγειρεύει στον ΑΛΕΥΡΟΜΥΛΟ της Μήλου και μας μεταφέρει καθημερινά μέσω της σελίδας τους, γεύσεις και αρώματα με Κυκλαδίτικο αέρα από το αγαπημένο του νησί. Αγωνίζεται για γίνει ευρέως γνωστή η γαστρονομία του νησιού του και βάζει την Κολοκυθόπιτα στο Μηλέικο Πρωινό ενώ μοιράζεται μαζί μας τη συνταγή έτσι όπως τη διδάχθηκε από τις γυναίκες της Μήλου.

Ζελέ, Μαρμελάδα και Χυμός από Τσίλι με πιπεριές Φλωρίνης – Καψαϊκίνη αγάπη μου, γράφει η Γιάννα

Κόκκινο της φωτιάς ή αλλιώς Ferrari Red ή αλλιώς φωτιά στα χείλια μας! Αν είσαι λάτρης των καυτερών και ταυτόχρονα γλυκών εδεσμάτων αυτό το ζελέ και αυτή τη μαρμελάδα, θα τα αγαπήσεις γιατί περιέχουν τόση ζάχαρη όση καψαϊκίνη. Εκεί που νομίζεις ότι δεν αντέχεις τη γλύκα της έρχεται η ένταση της καυτερής πιπερίτσας και τα ισοπεδώνει όλα και το αντίθετο, εκεί που νομίζεις ότι δεν αντέχεις την κάψα της έρχεται η πιπεριά Φλωρίνης και σε γλυκαίνει.

Οι όμορφες Ίριδες της Γιάλοβας, γράφει η Γιάννα

Με το έντονο χρώμα τους και την εντυπωσιακή παρουσία τους στολίζουν τα αμμωδή σημεία, δεξιά και αριστερά του δρόμου που οδηγεί στο Ντιβάρι της Γιάλοβας, στη Μεσσηνία.

Οι πέτουλες της Μεσσηνίας με μυτζήθρα, ελαιόλαδο και βότανα, γράφει η Γιάννα

Σ΄έναν ουτοπικό κόσμο η Μεσσηνία θα είχε σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία, σε κάθε γωνία ένα τζάκι, μία αξίνα, λίγο αλεύρι και άφθονο ελαιόλαδο. Και όλοι θα έψηναν, σε κούτσουρα ελιάς, πέτουλες και θα τις στόλιζαν με ανθισμένα δεντρολίβανα, με φρέσκα μάραθα, με βραστά αγριοράδικα, με αλμυρή μυτζήθρα. Θα ψιλόκοβαν γουρνοπούλες και λουκάνικα με πορτοκάλι και θα τις τύλιγαν σαν τα πιτόγυρα. Ή θα τις γλύκαιναν με μαύρες σταφιδούλες, με φυστικοβούτυρο από αραχίδες, με σιρόπι μυρτιάς, με κονφιτούρα λεμόνι, με άλειμμα από τσαπελόσυκα, με άθερμο πετιμέζι, με λαμπερό ανθόμελο….
Όμως μια στιγμή! Γιατί να είναι ουτοπία;

Οι Ασφόδελοι της Λιμνοθάλασσας στη Γιάλοβα, γράφει η Γιάννα

Στέκονται καμαρωτοί και ήσυχοι στην άκρη του δρόμου, μπροστά από τις μυρτιές, τα ατίθασα βάτα και τις χειμωνιάτικες ίριδες. Θαρρούν πως θα περάσουν απαρατήρητοι μέσα στις γκρι, άσπρες αποχρώσεις τους αλλά η περίτεχνη κατασκευή τους με τις ροζέ – λιλά γραμμώσεις και τους φωτεινούς πορτοκαλί στήμονες σου τραβάει την προσοχή.
Λέγονται ασφόδελοι και οι ρίζες τους έρχονται από την Αρχαία Ελλάδα.

Το Φυσερό του Σιδερά, γράφει ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος

Ένα τέτοιο φυσερό είχε ο παππούς μου που ήταν σιδεράς. Αυτό ήταν κρεμασμένο πάνω απ’ το καμίνι στο όποιο έκαιγε κωκ και με μια αλυσίδα ανοιγόκλεινε το φυσερό προωθώντας αέρα στη φωτιά η οποία έτσι δυνάμωνε.
Ήταν το παιγνίδι μου ως πιτσιρικάς κι ο γέρος μας κυνηγάγε διότι σωνόταν το κάρβουνο τσάμπα.

Μανιταρόσουπα βελουτέ με τραγανή λούζα τηνιακή για να ηρεμήσουν τα μέσα του, γράφει η Γιάννα

Χτύπησε το τηλέφωνο. «Τελικά δεν τα κατάφερες; Δεν πειράζει! Έλα να τα συζητήσουμε από κοντά.«, τον άκουσα να λέει και κατάλαβα. «Έρχεται εδώ. Θα του φτιάξω μανιταρόσουπα που την αγαπάει, να ζεσταθούν τα μέσα του, να ηρεμήσει η ψυχή του…«, σκέφτηκα και άρχισα να ψάχνω τα υλικά.