Μαθηματικά και ψυχολογία συνεργάζονται για ένα κοινό σκοπό, την ευτυχία! – γράφει η Έφη

Πώς θα σου φαινόταν αν ερχόταν κάποιος και σου έλεγε ότι η ευτυχία είναι ίση με το μπόι σου; Ότι για να είσαι ευτυχισμένος δεν χρειάζεται να αποκτήσεις ότι σου λείπει, ούτε καν να αλλάξεις τη ζωή σου; Ε, ναι. Σίγουρα θα τον πέρναγες για τρελό. Υπάρχει όμως κάποιος εκεί έξω που όχι μόνο τα ξεστομίζει όλα αυτά αλλά κάνει βιωματικά σεμινάρια και έχει γράψει κι ένα βιβλίο μοναδικό στο είδος του.

Ο Κρόκος, ο Ντόπιος, ο Μαρουσιώτικος – γράφει η Γιάννα.

Το Άλσος Συγγρού στο Μαρούσι είναι μια τρισδιάστατη και ολοζώντανη βιβλιοθήκη για άνθη, δέντρα και βότανα. Όσες φορές το έχω περπατήσει -και δεν είναι λίγες, δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει ευχάριστα. Όπως εχθές που κόψαμε δρόμο από ένα μονοπάτι και περπατήσαμε μέσα από θάμνους και ξερά, φθινοπωρινά κλαδιά. Κάπου εκεί, μέσα από αυτά τα ξερόκλαδα και τα σκόρπια κυκλάμινα πέσαμε κυριολεκτικά «πάνω» σε αυτά τα φωτεινά ανθάκια. «ΚΡΟΚΟΣ!», φώναξα ενθουσιασμένη.
Έβγαλα το κινητό μου, έπεσα στα χώματα και τράβηξα μερικές φωτογραφίες.

Crocus cancellatus subsp. mazziaricus

Αυγόφετες βουτηγμένες σε αρωματισμένη γκανάζ σοκολάτας, γράφει η Έφη.

Ο ήλιος απ το πρωί παίζει κρυφτό κάθε πέντε λεπτά. Ο καιρός θυμίζει μια άνοιξη μια φθινόπωρο. Όπως και να έχει αγνόησε τους εξωτερικούς παράγοντες κράτα τον ήλιο μέσα σου και πήγαινε στην κουζίνα. Δώσε στα υλικά κυριακάτικη φορεσιά. Σίγουρα τα περισσότερα τα έχεις. Λίγο ψωμί που ξέχασες να πετάξεις απ την προηγούμενη λίγο γάλα κανένα αυγό, λίγη σοκολάτα στο ντουλάπι για την υπογλυκαιμία… ξέρεις εσύ.

Το θέμα γνωστό. Το έφτιαχνε και η γιαγιά σου. Αυγόφετες. Τώρα εντυπωσίασε τη γιαγιά και πήγαινε τη ένα βήμα μπροστά. Βάλε δίπλα μια αρωματισμένη γκανάζ σοκολάτας με μπαχαρικά και βούτα τες μέσα.

Σαν γλυκός ντάκος με κρέμα τυριού, παξιμάδι κρητικό και γλυκό τοματίνι της Πυλιακής γης, γράφει η Έφη.

Πυλιακή γη. Ακούγεται τόσο απλό μα είναι απλά… σύνθετο. Ίσως να φταίει και το εμπλεκόμενο συναίσθημα. Ίσως. Δεν θα πω την ιστορία της, είναι γραμμένη παντού. Το πληκτρολογείς και το βρίσκεις, προτιμώ όπως πάντα να πω τα δικά μου. Τι είναι η Πυλιακή γη μέσα από τα δικά μου μάτια. Όταν αντίκρισα πρώτη φορά ένα βάζο της έγραφε θαρρώ… ελιά Καλαμών με αμύγδαλο σε Cabernet. Ήταν μικρή, τραγανή, γεμιστή με αμύγδαλο και ένα άρωμα που δεν υπήρχε όμοιο του.

Σπιτικά ζυμαρικά χωρίς αυγά με παντζάρι και με κουρκουμά, γράφει η Γιάννα.

Όσοι έχουμε ζήσει στο χωριό έστω για την περίοδο των διακοπών, έχουμε ανεξίτηλες εικόνες από τα σαλόνια και τα βοηθητικά δωμάτια που μετατρέπονταν σε μικρές οικοτεχνίες με απλωμένες χυλοπίτες πάνω στα κρεβάτια, στους καναπέδες ακόμη και στο καλό τραπέζι της μέσης. Και δεν έχουμε μόνο εικόνες. Έχουμε στη μνήμη μας ανεξίτηλη τη μυρωδιά της στεγνής χυλοπίτας που είχε ποτίσει τους τοίχους του δωματίου. Ακόμη και σήμερα μπορείς να πετύχεις τέτοια σκηνικά, αρκεί να περάσεις την πόρτα ενός χωριάτικου σπιτικού.

Το Ancho ξεπερνάει κάθε προσδοκία για ταχυφαγείο, γράφει η Έφη.

Έχουν περάσει ήδη τρία χρόνια που έχει ανοίξει το Mexican grill «Ancho»στο Χαλάνδρι. Έχουν περάσει όμως λίγοι μήνες από τη στιγμή που άνοιξε το νέο «Ancho» στην Κηφισιά.

Φωτογραφίζοντας άγρια Κυκλάμινα στο Άλσος Συγγρού, γράφει η Γιάννα.

Κάθε φορά που αλλάζει η εποχή μου αρέσει να περπατάω στο Άλσος Συγγρού και να ψάχνω τα μικρά θαύματα της φύσης. Τα άγρια λουλούδια που δίνουν χρώμα, θετική ενέργεια και ζωντάνια στη μουντή καθημερινότητα της πρωτεύουσας, ακριβώς δίπλα στην πολύβουη λεωφόρο Κηφισίας. Μέσα φθινοπώρου και εμφανίστηκαν τα κυκλάμινα. Αυτά τα εύθραυστα και υπερευαίσθητα αυτοφυή διαμάντια έχουν απλωθεί κάτω από τα πεύκα, τις βελανιδιές και τα κυπαρίσσια. Δίπλα στα αμπέλια, στις πέτρες ή και στα ξέφωτα. Πότε μόνα τους, πότε σε ζευγάρια, πότε σε μεγάλες ομάδες.

Ένας απλός οινόφιλος – ένας οινοδίφης, γράφει ο Δημήτρης.

Οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη στο κρασί. Ξόδεψα πολλά χρόνια από την αλκοολοφιλική μου ζωή πίνοντας οτιδήποτε άλλο εκτός από κρασί. Ακόμα και με το φαγητό προτιμούσα μια Vodka με πάγο. Εκτός φαγητού απλά την έπινα παγωμένη. Εδώ και χρόνια όμως είμαι οινόφιλος. Ένας απλός οινόφιλος. Έως και οινοδίφης (νόμιζα ότι εγώ ανακάλυψα αυτό τον όρο, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη και απογοήτευση, διαπίστωσα ότι τον είχε χρησιμοποιήσει πρώτος ο Αριστοτέλης πριν από σχεδόν 2,5 χιλιάδες χρόνια).

Κυριακάτικο πρωινό γιατί σου αξίζει, γράφει η Έφη.

Αν είσαι από τους τυχερούς που δε δουλεύουν την Κυριακή φρόντισε πολύ απλά να το γιορτάσεις. Χάρισε στον εαυτό σου ένα πρωινό διαφορετικό από τ’άλλα. Εντάξει πιες το εσπρεσάκι σου αλλά μην αγνοήσεις να φτιάξεις κάτι όμορφο να φας. Μηηηη, μην πας μηχανικά στο ντουλάπι να πάρεις το κουτί με τα δημητριακά, μη φας σήμερα από κουτιά.
Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου και απόλαυσε το, το αξίζεις.

Θα προτείνω μια πολύ απλή τρυφερή ομελέτα στην οποία μπορείς να παίξεις με όποια υλικά θες και μια φέτα φρυγανιαμενο ψωμί με ελαιόλαδο αλάτι και ρίγανη.

Σήμερα θα φάμε κολοκυθόπιτα με πράσινα κολοκύθια, γράφει η Έφη.

Κολοκύνθη η κοινή. Ναι, ναι μάλιστα η κοινή. Η επιστημονική της ονομασία κουρκούβιτα ή αλλιώς μη επιστημονικά, κολοκυθιά, ξέρεις με αυτόν τον μικρούλη ενίοτε και μεγάλο κυλινδρικό πράσινο καρπό και ολίγον τριχωτό. Πόσες φορές δεν έχουμε χαρακτηρίσει κάτι άνοστο κολοκύθι, πόσες μύριες άλλες δεν έχουμε παρομοιάσει κάποιον «νερόβραστο τύπο» με κολοκύθι. Κρίμα. Ο αδικημένος αυτός καρπός με το μπόλικο νεράκι δίνει άπειρη νοστιμιά, φτάνει να του φερθείς όπως του αξίζει για να σου ξεδιπλώσει την νοστιμιά του.

Όλα αυτά για να σου πω ότι σήμερα θα φάμε κολοκυθόπιτα. Λίγη ταλαιπωρία πολλή νοστιμιά.