Σε έχω δει πώς πουλάς τουριστικά, γράφει ο Παύλος

Έχω αρχίσει με Αλιγκέρι, με Γουάτς, με Νίτσε, με Μακιαβέλι, με Γκάντι, με Ακτάρ, με Ώντεν αλλά τώρα θα το πάω σε άλλο επίπεδο. Θα χρησιμοποιήσω Ουμπέρτο Έκο. “Ο πολιτισμός δεν ακυρώνει τη βαρβαρότητα, αλλά, πολλές φορές, την επικυρώνει. Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει.”

Τώρα θα μου πείτε που κολλάει αυτό με τα τουριστικά; Ε μπορώ να σας πω πως όσα συμβαίνουν σε όλες τις τουριστοκρατούμενες περιοχές είναι ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ. Νομίζω πως αν έχετε διαβάσει τα προηγούμενα άρθρα μου θα έχετε καταλάβει ότι μόνο προγονόπληκτος δεν είμαι, αλλά, πραγματικά, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τον Θεό τους.

Δεν χρειάζεται κάποια έρευνα σε βάθος, σε εμένα έφτασε μια τριήμερη στο Πήλιο και 5 μέρες στα Γιάννενα το Πάσχα. Πραγματικά δηλώνω ευτυχισμένος που στην Πύλο δεν έχουμε δράκους με φωτάκια δίπλα στα ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ μας προϊόντα.

Αρχικά, σας προτείνω όταν πάτε στο νησάκι μέσα στην Παμβώτιδα να μην δοκιμάσετε θεωρητικά παραδοσιακό μπακλαβά Ιωαννίνων με φερέρο. Το ξαναγράφω σε περίπτωση που το περάσατε βιαστικά, ΜΕ ΦΕΡΕΡΟ. Στην αρχή το δοκίμασα με ενδιαφέρον. Σκέφτηκα ωραίος ο μπακλαβάς, πολύ ωραίο το φερέρο (θυμάμαι παλιά η γιαγιά μου είχε ένα κουτάκι στην τραπεζαρία) άρα και αυτό θα είναι ωραίο. Ε μην σας κρατάω σε αγωνία ήταν λίγο καλύτερο από… Βασικά από κανένα γλυκό. Πρώτα μου φάνηκε σαν τη γραμμή Μαζινό. Καλό σαν ιδέα κακό σαν εκτέλεση. Μετά η γιαγιούλα μου υπενθύμισε πως “Είναι εδώ της περιοχής, παραδοσιακό”. Μα πως δεν το είχα σκεφτεί; Όταν οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα ο Πύρρος τάιζε φερέρο τον Δημήτριο όσο συζητούσαν για το τι θα κάνουν με τους Ρωμαίους αλλά και μεταξύ τους. Ίσως, λέω ίσως, να είχε πετύχει αν είχαν χρησιμοποιήσει κανονικό φερέρο.

Και δεν τελειώνει εδώ το πανηγύρι.  Δεν ξέρω αν το ξέρατε αλλά η Ολυμπιάδα με τον αδερφό της, τον Αλέξανδρο της Ηπείρου, όσο ήταν μικροί έπαιζαν με δράκους που είχαν φωτάκια στα μάτια τα οποία αναβόσβηναν συνεχώς. Και τώρα ετοιμαστείτε να μάθετε τι προστάτευαν οι δράκοι. Μα φυσικά την Έλσα και την Άννα που είχαν και έναν διακόπτη στο κάτω μέρος ώστε να παίζουν παιάνες όποτε οι Ολυμπιάδα ήθελε να τους ακούσει. Αλλά αν οι κούκλες άρεσαν στην Ολυμπιάδα το αγαπημένο παιχνίδι του αδερφού της ήταν κάτι αεροβόλα που πετούσαν πλαστικά μπιλάκια σε μέγεθος φακής.

Και τέλος, ο Δημήτριος που λέγαμε πριν, μάλλον επειδή τον είχε πειράξει το πολύ φερέρο αποφάσισε να δώσει στους φρουρούς που φύλασσαν την πόλη του ιαπωνικά σπαθιά (a.k.a. κατάνες) ομοιώματα των οποίων πωλούνται τόσο στη Μακρινίτσα Πηλίου που είναι κοντά στην αρχαία πόλη όσο και στα Ιωάννινα ως λάφυρα του Πύρρου. Αλλά δεν τελειώνουν εκεί τα πλούσια σε ιστορικό υπόβαθρο προϊόντα της Μακρινίτσας. Μπορείτε επίσης να βρείτε τα τσίγκινα κουτάκια που η Φίλα, η μητέρα του Δημήτριου, έβαζε το κολατσιό του γιου της. Ένα από αυτά έχει και τον αγαπημένο του τραγουδιστή τον Μπομπ τον Μάρλεϊ.

Και να πει κανείς πως είμαστε στην Αγγλία που έχουμε ανάγκη να στέλνουμε λόρδους να αγοράζουν ιστορία να πω εντάξει. Και το χειρότερο είναι πως εγώ στάθηκα μόνο στην αρχαία ιστορία, γιατί εμένα αυτή μου αρέσει. Υπάρχουν ακόμα άπειρα ιστορικά παραδείγματα από άλλες εποχές που μου φαίνονται ελαφρώς αδιάφορες. Θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί αυτά για να προσελκύσουν τουρίστες αντί να φτάσουν στο σημείο να πουλάνε ιαπωνικά σπαθιά.

Υ.Γ. Μην ακούσω για τα τσολιαδάκια κάτω απ’ την Ακρόπολη που είναι made in China. Τουλάχιστον αυτά είναι τσολιαδάκια!


ΣΕ ΈΧΩ ΔΕΙ

Ο Παύλος είναι μαθητής του Λυκείου Αναβρύτων, θέλει να γίνει πιλότος αφού πρώτα γίνει διπλωμάτης, ηθοποιός, τραγουδιστής και συγγραφέας. Βλέπει βίντεο στο youtube και παίζει football manager.
1 comment
  1. Λοιπόν… Αυτά που σου έλεγα και προφορικά. Επειδή εσύ είσαι πρωτευουσιάμος και ελπίζεις μπας και η χώρα σου τα βγάλει πέρα με έναν καημένο τουρισμό που της έχει απομείνει, δε σημαίνει πως η ελληνική επαρχία πρέπει να υπακούει στα στερεότυπά σου. Και στο πιο τουριστικό χωριό της ελλάδας άνθρωποι ζούνε. Και έχουν και αυτοί το δικαίωμα να πουλάνε και να αγοράζουνε τις ίδιες κινέζικες βλακείες που πουλάμε κι εμείς στην Αθήνα. Το ότι είναι επαρχία δε σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκεται στο μεσαίωνα, να συμπεριφέρεται αντιστοίχως (απλά για να τους βλέπουν οι τουρίστες, προφανώς) και μη τυχόν πουλήσουν κάτι που δεν υπήρχε στην Ελλάδα πριν 200 χρόνια. Κι αν θες εσύ μην το πεις σουβενιράδικο, πες το μπακάλικο που πουλάει ό,τι βλακεία αρέσει στον κόσμο που περνάει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *