Σε έχω δει πώς μπαίνεις στο τρένο, γράφει ο Παύλος

Σε έχω δει πώς μπαίνεις στο τρένο, γράφει ο Παύλος

Ο Dante Aliggeri, ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ποιητές, έγραφε στο έργο του Θεία Κωμωδία: «Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση.» Κανείς ποτέ δεν τον αμφισβήτησε, γι’ αυτό όμως είμαι εγώ εδώ. Μέγα Dante έκανες λάθος! Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, όταν εσύ προσπαθείς να κατέβεις από το τρένο, προσπαθούν να μπουν λες και δεν ξέρουν πως πρέπει πρώτα να αδειάσει το τρένο, όπως και οποιοδήποτε αντικείμενο, ώστε να ξαναγεμίσει, γιατί αλλιώς το μόνο που θα συμβεί είναι να ξεχειλίσει.

Εσύ αγαπητέ αναγνώστη, πριν συνεχίσεις να διαβάζεις το άρθρο, σήκω. Κάτσε σε στάση προσοχής, το ένα χέρι στην καρδιά, το άλλο σε ορθή γωνία, παράλληλο στο έδαφος όπως αυτός στην φωτογραφία από κάτω.

Τώρα επανάλαβε μαζί μου: «Δεν θα κάνω πως δεν ξέρω τι είναι αυτά που διαβάζω γιατί ΝΑΙ και εγώ το έχω κάνει, έστω μία φορά. Αν ακόμα το κάνω θα προσπαθήσω να το σταματήσω μπας και προοδεύσουμε σαν κοινωνία!»

Ας επανέλθουμε στο θέμα μας λοιπόν. Αν τύχει να μπει κανείς στο τρένο μία ημέρα που θα έχει πάνω από 20 άτομα ανά βαγόνι, θα παρατηρήσει πως τουλάχιστον μία φορά σε κάθε στάση θα υπάρξει η συζήτηση:

-Μα περιμέντε να περάσουμε!

-Τι λέτε κυρία μου; Πρώτα θα αδειάσει και μετά θα μπείτε!

-Ε, δεν θα φύγει κιόλας…

Κι όμως φίλε αναγνώστη το τρένο φυσικά και θα φύγει, όπως και το λεωφορείο, γιατί εννοείται πως αν δει ο οδηγός άδειο τον χώρο γύρω από το τρένο, θα φύγει. Και ναι, ο χώρος θα είναι άδειος γιατί κι εσύ που έπρεπε να είσαι έξω ακόμα είσαι μέσα, αλλά κι εγώ που θέλω να φύγω είμαι μέσα.

Καταλαβαίνω πως μπορεί κάποιος να βιάζεται, όμως αλήθεια τώρα, ποιός παίρνει τρένο όταν πραγματικά βιάζεται; Θα πάρεις taxi; Θα το πάρεις με τα πόδια ή τρέχοντας; Κάτι τέτοιο. Άντε και τώρα που είμαστε Ευρωπαίοι, να πάρεις το ποδήλατο; Ας πούμε αυτό: Τα Μ.Μ.Μ. στην Ελλάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ και το ξέρεις αυτό. Οπότε πάει αυτή η δικαιολογία.

Μετά υπάρχει και το άλλο περιστατικό. Είσαι εσύ που, ναι μεν έχεις το θράσος να καταπατήσεις κάθε κανόνα ευγένειας (η αλήθεια είναι πως το savoir vivre λείπει από την καθημερινότητα του Έλληνα) και να υποτιμήσεις την νοημοσύνη του απέναντι σου, όπως και την δικιά σου, αλλά δεν έχεις την ικανότητα να μπεις χωρίς να πέσεις. Και τότε λες το επικό: «Μα δεν βλέπετε, με ρίξατε!».  Όχι δεν σε έριξε, εσύ φταις! Είναι σαν να ανεβαίνεις την Πανεπιστημίου και να κατηγορείς τον άλλο που σε τράκαρε!

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον! Φτάνει! Ακούσαμε δικαιολογίες και δικαιολογίες! Παραδέξου πως έχεις άδικο!

Καλά όλα αυτά αλλά τι θα κερδίσεις εσύ; Τι θα κερδίσω εγώ; Τι θα κερδίσει το σύνολο; Αρχικά, ο καθένας θα κάνει ό,τι θέλει να κάνει πιο γρήγορα, ναι σκέψου το εσύ που λες πως βιάζεσαι. Επίσης, ο καθένας θα κερδίσει λίγη ψυχραιμία, κανείς δεν θέλει να σπρώχνεται πρωί πρωί στο τρένο. Τέλος, όλοι θα μπορούμε να φύγουμε ολόκληροι, ακέραιοι και χωρίς μελανιές.

Πάμε όλοι μαζί να αλλάξουμε την κοινωνία. Δεν θα γίνουμε vigilante, δεν θα πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας, μπορούμε να κάνουμε ένα απλό «του-του- του-του- του», μια απλή παρατήρηση και τότε όλα θα αλλάξουν.

Για να κλείσουμε, λοιπόν, πάρε την θέση που έλεγα στην αρχή και επανάλαβε: «Αντί να θυμώσω θα σκεφτώ αυτά που διάβασα και θα τα εφαρμόσω!»


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

 

Paul Zagorakis

Ο Παύλος είναι μαθητής του Λυκείου Αναβρύτων, θέλει να γίνει πρωθυπουργός αφού πρώτα γίνει ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας και πιλότος. Βλέπει βίντεο στο youtube και παίζει football manager.

Αφήστε μια απάντηση

Close Menu